گــل ِ زیبـــــای ِ بی مـانـنـد آید

بـــه روی هــر لبی لبخـــند آید

زمستان‌ پشت پَرچین دادمیزد

کـه عیــد از رفتـن ِ اسفـند آید

چـرا رفتی وفـایت را بنازم

ستم کردی جفایت را بنازم

میان های هـایِ گریه هایم

طنین خنده هایت را بنازم

شقــایـــق رویِ بی مـــانـنـد آید

بـــه روی هــــر لبی لبـــخند آید

زمستان‌ پشت پَرچین داد میزد

کــه شــادی آخـــر ِ اسفــند آیـد

تـن صحـرا پـر از عطـر بهـاری

لباب شعر ناب ازچشمه جاری

به گوشم میرسد ازدشت گلها

پیــاپی نغمــه ی سـاز ِ قناری

رفتی اما یک نفس چشم انتظارت نیستم

تا ‌قیامت هم نیایی بی قرارت نیستم

می دهم تن را به زیرِ تیغ تهمت ها ولی

دیگر آن حلاج مستِ سر به دارت نیستم

آنقَدَرخون در دلم کردی که بعد از رفتنت

هر نفس گویم چه بهتر در کنارت نیستم

میزنم در خلوتم پیوسته بر سیم سکوت

تا بفهمی نغمه‌ در آهنگ تارت نیستم

چهره‌ی زیباتر ازگل را بپوش ازمن که من

بلبلِ خوش نغمه یِ باغِ بهارت نیستم

یادم آید پشت گوشی در میان هر کلام

با تشر گفتی که من در انحصارت نیستم

زهر ِ مارم باد اگر دل را ببندم بر لبت

گر شراب کهنه هم باشی خمارت نیستم

من کویری زاده یِ خونین دلِ تفتیده ام

چشمه ی شیرین ِ آب خوشگوارت نیستم

آرزو کردم که گاهی دل گرفتارت نبود

تا بگویم ای عسل بانو دچارت نیستم

آمیزه ای از یاس سپیدند اینها

از قـافلــه ی نـور امیـدند اینها

بر بستر بیمـاری ما فـرشته اند

در قالبما روح دمیـدند اینها

چـراغ ِ شعله افــروزی ندارم

رفیـق نـاب ِ دلسـوزی نـدارم

تنم میلرزداز سرمای پُر سوز

انیس پیـــرهن دوزی نـدارم

دلارای ِ دل انگیز ِ دل افروز

وفا را از حضور گل بیاموز

بهـارِ بی مثالی فـرش کرده

به استقبال گرم عید نوروز

به هر یک تار گیسو کوکب آویز

چراغ چهـره ات را بر شب آویز

طلـوعِ صبـح روشـن کـن‌ تبسم

نبـات خنـده ات را بر لـب آویـز