روزگاری بـر لب ِ گلغنچه‌ ها لبخــند بود
پایِ غـم از ترس شادی دائماً در بنـد بود

در نبودِ  شیخِ  شهر  و‌ واعظ و قومِ ریا 
زندگی شیرین تر ازنقل ونبات وقند بود

رنگِ  اقبالِ   بلندِ   مردم   آسوده   حال
از سفیدی مِثل بـرف ِ بـر تنِ اسفنـد بود

در دیارِ مهربانی کس نمی گفت ازطلاق
رشته ها از تار و پودِ الفت و پیوند بود

در زمان وعـده بر لب هـا نمی آمد قسم
همدلی ها بر اساس عهد ِبی سوگند بود

گـرد غـم را میزدود از چهره ها باد صبا
گونه ها مِثل شقایق هایِ بـر الــوند بود

نم نم گلواژه جاری می شد ازچشم قلم
هرزمان بانو عسل از شعرِ ما خرسندبود