دسته ها

اشعار پیشنهادی

غزلیات علی قیصری

علی قیصری

از آسمـانِ چشمت، شعر و ستاره بارد


از آسمـانِ چشـــمت، شعـــر و ستـــاره بارد
تا بذر مهـــــر خـــود را، در هـــر دلی بکارد

پــر می کشد پـرستو، از سمت و سوی لانه
وقتی نگــاهِ سبـــــزت، کــوچِ بهــــاره دارد

باد صبای عاشق ، اصلاً بــــه چـرخش آید
تا شال و روسری را، بـــاز از ســـرت درآرد

خــــاتونِ قصه هـــایم، وقتی کنی رهـایم
پـــروانه هــای شعـــرم در پیله جان سپارد

چشمِ قلم چو چشمم، پیوسته خون بگرید
وقتی نبـــودنت را، بـــر صفــحه می نگارد

ای از تبار مهتاب، شعـرم بـه وصفت عاجز
شب هـا مگـر ستــاره حسـن تـو را شمـارد

عاشق بــه شوق وصلت، بی دل بمانده امّا
تنهــا رفیـــق خــود را، تنهــــا نمی گــذارد

بازآ عسل کـــه بی تـــو، از درد بی قــراری
ماسیده در گلـــویم، بغضی که می فشارد

( علی قیصری )
0 18 اسفند 13940 324

غزل بانو دچار درد هستیم


غــــزل بانـــو دچــار درد هستیم
اسیــر ساحـــر و نامـــرد هستیم

خبــر از حــال و روز هـم نداریم
هنــوز از زنـدگی دلســرد هستیم

اگــرچه مــا رفیق و زوج بــودیـم
مثـــال واژه هــــای فـــرد هستیم

چنان افسرده مـــا را قــومِ پاییز
کــــه انگار از نــــژادِ زرد هستیم

غــزل بانو به جــــرم سبز بــودن
بــه فتوای خـدایان طرد هستیم

مـن و تـــو ای عسل باید بدانیم
که تحتِ هجمه و پیگرد هستیم

( علی قیصری )
0 2 اسفند 13940 313

هرچند که بین من و تو کوه و کُتَل ﺑﻮﺩ


هرچند کـــه بین مــن و تو کـوه و کُتَل ﺑﻮﺩ
راهی ﮐــﻪ ﻣﺮﺍ ﻭﺻﻞ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻏـــﺰﻝ ﺑﻮﺩ

پیــوسته ﺩﺭ ﺍﯾـــﻦ ﻓﺎﺻﻠـــﻪ ﯼ دلــــهره آور
ﻋﻤــــﺮِ ﻣـــﻦِ آواره ﺑـــﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﺟـــﻞ ﺑـﻮﺩ

ﺁﺩﻡ کـــه چنین ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
تصویـــر تـــو بر سر درِ ﺗﺎﺭﯾـــﺦِ ﻣﻠـﻞ ﺑــﻮﺩ

ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼ ﻏــــــﻢ ﺳﺎﺩﻩ ﺗــﺮﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻫـﺎﯾﻢ
ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔــــﺮﺩﻧﻪ ﯼ ﮐـــﻮﻩ ﻭ ﮐُﺘﻞ ﺑﻮﺩ

ﺍﯼ ﯾﺎﺩِ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮐـــﻪ ﺩﺭ ﮐـﻮﭼـﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻋﺸﻖ ﻣـــﻦ ﻭ ﺗـــﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﯾﺠـــﺎﺩِ ﻣﺜﻞ ﺑﻮﺩ

ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﯼ ﺣﺴﻦ ﺗـﻮ ﺍﯼ ﺷﻤﻊ ﺷﺐ ﺍﻓﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻫﺎ ﺑﺤﺚ ﻭ ﺟﺪﻝ ﺑﻮﺩ

ﺩﻝ ﺩﺭ ﮔـــــﺮﻭ ﭼﺸـﻢ ﻭ ﻟﺒﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔـــــﺮﻧﻪ
ﺑﺎ لعبتی ﺍﺯ ﺍﻫـــﻞ ﻣﺤـــﻞ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺣــﻞ ﺑﻮﺩ

در محـــفل و در حـــوزه ی مانای غزل ها
ﺷﯿــﺮﯾﻨﯽ ﺍﺷﻌــﺎﺭ ﻣــﻦ ﺍﺯ عشق ﻋﺴـﻞ بود

( علی قیصری )
0 30 بهمن 13940 298

تا بـه دیدارم بیائی غصه ام کم می شود


تا بـه دیدارم بیائی غصه ام کـم می شود
زخمهای کهنه با دست تو مرهم می شود

هر زمانی از میان کوچه ها ردّ می شوی
خانه ها پر از نسیم یاس و مریم می شود

تا که لب تر می نمائی، بوته های در کویر
آبیـاری از وجــود آب زمـزم می شود

قلب من هر لحظه می گردد دچـار دلـهره
در قبال عشق تو وقتی که مُلزم می شود

پای عشق و عاشقی وقتی بیاید در میان
سیب سرخی باعث احساس آدم می شود

روسری را می دهی وقتی به آسانی به باد
بستر شعر و غـزل راحت فراهم می شود

بی گمان وقتی نباشی در کنارم لحظه ای
شور اشعارم دچـار حس مـبهم می شود

من که الان می نویسم در نبودت نامه ای
تازه می فهمم کـه فردایم جهنم می شود

ای عسل وقـتی نمی آئی کـنار پـنجـره
چـتـر چشمم از نبودت بارها نم می شود

( علی قیصری )
0 30 بهمن 13940 274

شدم شیدای شمع بی زوالت


شــدم شیـــدای شمــع بی زوالت
نرفت از خــاطرم هـــرگز جمالت

توئی در کـــوچه هـای خـاطراتم
نشد روزی کـــه باشم بی خیالت

به وجد آید وجـــودم هــر دقیقه
هنوز از خنده هــــــای بی مثالت

به خود گفتم که در دورانِ عمرم
میّسر می شود روزی وصــــالـت

شدم در سایــه ی دلبستگی هـــا
فـدای پیچ زلف و خـط و خـالت

هنــوز از بی قـــراری می نشیند
هــــزاران قاصدک بر روی شالت

نکــردی ای عسل هــــرگز نگاهی
مرا با گــــوشه ی چشـم زلالــت

( علی قیصری )
0 23 بهمن 13940 373

از خود و از همه بیگانه شدن را بلدم


از خـود و از همـه بیــگانه شدن را بلــدم
رفتن از خــانه و بی خــانه شدن را بلدم

نه کــه از نابلــــدی می روم از راه جنون
محــو ليـلایم و دیــوانه شـدن را بلـــدم

همچنان لرزه به دل دارم و بر روی گسل
ارگ بـم بـودم و ویــــرانه شدن را بلـدم

بافه ی زلف نگارم کـــه بهــم خورده گره
چــون پریشان بشود شانه شدن را بلدم

بی پـــر و بالم و یک لحظه نباشم نگران
بزن ای شعله کــــه پـروانه شدن را بلدم

بایـــد از هر چـه کـه دارم عملاً دل بکَنم
از خـود و از همــــه بیگانه شدن را بلدم

مـــنِ دریا زده هـرگز بـــه وصالش نرسم
معنی عــاشـقِ دردانـه شــــدن را بلـــدم

قصه ها گفته ام از سرخی لب های عسل
راوی عشقـم و افســانه شــدن را بلــدم

( علی قیصری )
0 2 بهمن 13940 338

نازنینا رنگِ چشمت بی قرارم می کند


نازنینا رنگِ چشمـت بی قــــرارم می کـند
واردِ دنیــــایی از فصــــلِ بهـــارم می کند

عمق چشمانت به دنیاهـــای دورم می بَرد
تا بـه دریاهـــای دیگـــر ره سپارم می کند

از خیالـــم می گــــریزی تا پریشانت شوم
غیبتت هـــر ثانیـه چشم انتظـارم می کند

بافـــه ی زلفت کتابی از غــزل ها می شود
بی نیاز از شعـــرهـــای بی شمـارم می کند

غنچه ی سرخِ لبت آتش به جــانم می زند
چشم مستت از فـــریبایی خـمارم می کند

روی مـاهت می درخشد از مسافتهای دور
جلـوه در سر تا سرِ شب های تارم می کند

دائماً بـوسیدمت شب ها در آغــوش خیال
شیـخ اگـر فهمیده باشد سنگسارم می کند

ای عسل بانو قلــم را لحظه ای از من بگیر
دارد این زیبـایی ات بی اختیــارم می کند

( علی قیصری )
3 28 دی 13941 474

ای همه ی آرزو ،هیچ نمی خوانی ام


ای همه ی آرزو ،هیچ نمی خوانی ام
پنجره را بسته ای ، تا که بمیرانی ام

ساغر و پیمانه را،پر بکن از شوکران
تا که به جای لبت،زهـر بنوشانی ام

ساده بریزد بهم ، ارگ دل از بار غم
کس نشود غیر تـو مـانعِ ویرانی ام

هر طرفی می روم، از تـو نباشد اثر
گمشده و بی هدف، در شب طولانی ام

در شبِ پر حـادثه ، باز تـوئی ناخـدا
تا ننشیند به گِل کشتی طـوفانی ام

خـوار و ذلیلم نکن ،اینهمه در انتظار
چشم به راه توام، یوسف کنعانی ام

مقصدم آخر عسل ،بافه ی زلف تو بود
تا که به دادم رسد روز پریشانی ام

( علی قیصری )
1 19 دی 13940 354

کم عشوه بیا در بغلم ای گلِ نازم


کـــم عشوه بیــا در بغلـــــم ای گـلِ نـازم
تا نطفــــه ببنـــدد غـــــزلم ای گــلِ نـازم

تا کی بــــدوم در پی تو کـوچه به کوچه
تـا کی بکنی بی محـــــلم ای گـــلِ نــازم

از عشق تــــو بی تابم و با این دل شیدا
آواره یِ کــــــوه و کُـــــتَلم ای گـــلِ نازم

دائم دلـــــم از لـــرزه و پس لــرزه بلـرزد
بـــر رویِ مــــــدار گسلــــــم ای گلِ نازم

خورشیدی و چرخان شده ام دورِ مدارت
عشــــقت ببـــرد تا زحـــــلم ای گـلِ نازم

از روز ازل فلسفـه ی چشــــــم قشنگت
شد باعـثِ بحث و جــــــدلم ای گلِ نازم

از دوری تـــو کاسه ی صبرم شده لبــریز
جـانـــم به لب آمـد عسلــم ای گــلِ نازم

( علی قیصری )
0 15 دی 13940 355

باد صبا می دهد، مژده ی آغازِ تو


باد صبا می دهـد، مژده ی آغازِ تو
می شکفد غنچه ها با گذرِ نازِ تو

کـاش بیاید صبا تا که رهـاتر شود
بر کمر و شانه ها زلف غزلسازِ تو

پنجـره در پنجره،روزنه را بسته ای
تا نشوم با خبر لحظه ای از رازِ تو

در ارم و دلـگشا نیز به یاد تـو بود
تا غزلی می سرود خواجه ی شیرازِِ تو

معجزه ها می کنی با رخ مهتابی ات
در همه جـا بوده ام شاهد اعجـازِ تو

در برِ هــر آینه،هر چه سرودم نشد
بیتی از اشعار من قافیه پــردازِ تو

چشمه ی احساس را جاری و ساری بکن
تا بشود زندگی، زنده به ابــرازِ تو

ای عسل از خنده ات شعر و غزلها که هیچ
نغمه گری می کند سازم از آوازِ تو

( علی قیصری )
0 9 دی 13940 438

من که با ناز تو در هر غزلی مأنوسم


من که با ناز تو در هر غزلی مأنوسم
دوری از روی تـو دائم بکند مأیوسم

رخ برافروز و بزن شعله و پیوسته بتاب
بدران پرده ی شب را که توئی فانوسم

از همان لحظه که با خنده نشستی به دلم
گریه ها می کنم و عکس تو را می بوسم

سالها رفت و کماکان من ِدلداده هنوز
سعدِ سلمانم و در بند غمت محبوسم

مثل برگی که شد از پیکره ی ساقه جدا
دارم از دوری تو روی زمین می پوسم

دوستت دارم و طوفان سد راهم شده است
چاره ای کن که منِ خسته پر از افسوسم

بال و پر می زنم از فاصله ها دور و برت
ای عسل آتش روی تو کند ققنوسم

( علی قیصری )
3 11 آبان 13952 465

ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﯿﺮﺍﯾﯽ ﻣﺸﺮﻭﺏ ﻧﯿﺴﺖ


ﺧﻨـﺪﻩ ﻫــﺎﯾﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﮔـــﯿﺮﺍﯾﯽِ ﻣﺸﺮﻭﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﺳﺎﻏﺮﻡ ﺭﺍ ﭘﺮﮐﻦ ﺍﯼ ﺳﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﯽ ﺗـﻮ ﺩﺭ ﺩﻫﻠـﯿﺰ ﻗﻠﺒـﻢ ﺟــﺎﺭ ﻭ ﺟﻨﺠـﺎﻟﯽ ﺑﭙﺎﺳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﯿــﭻ ﺷﻬــﺮﯼ ﺍﯾﻨﻘَـــﺪﺭ ﺁﺷـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﻓـــﺮﺵ ﺍﯾــﻮﺍﻥ ﺗــــﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻌـــﺮ ﺧــﺎﻟﺺ ﺑﺎﻓﺘﻢ
ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘــﻮﺩ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻧﺎﻣـــﺮﻏـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﻧﺎﺷﮑﯿﺒﺎﺗـﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘــﻢ ﮐـﻪ ﻓﮑـــﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﻨﯽ
آخـــر ﺍﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﺟــــــﺎﻧـﻢ ﻃﺎﻗــﺖ ﺍﯾــﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻭﺻــــﻞ ﺗــﻮ ﺑﯿﮕﺎﻧــﻪ ﺍﻡ ﮐــــﺮﺩ ﺍﺯ ﺑـﻬﺸﺖ
ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﺟــــﺰ ﺧــﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﺤـــﺒﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺭﺷﺘــﻪ ﯼ ﺍﻓﮑـﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﻋﺸـﻖ ﺗـــﻮ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ ﺑﻬــﻢ
ﺗﺎﺯگی هــا ﻭﺯﻥ ﺷﻌـــﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﺍﺳﻠﻮﺏ

ﻧﯿﺴﺖ
ای عسل بانـو حلالـم کـن کـه روز رفتن است

وقـتِ پیـــری انتهــای ﺯﻧـﺪﮔﯽ ﻣﻄﻠـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

( علی قیصری )
3 20 آذر 13971 923

ماه کنعانی من فاصله را دور بــریز


ماهِ کنعانی من فاصله را دور بــریز
از درِ مهــر بیا روی شبـم نور بــریز

صبح آدینه مـــــرا تا وسط باغ ببر
آندم از جام لبت شربت انگور بریز

( علی قیصری )
4 11 تیر 13960 389

ای فلک دور از حریم کوی یارم کرده ای


ای فلک دور از حریم کوی یارم کرده ای
با دغلکاری اسیر روزگارم کرده ای

روی سرمستی سر سازش نداری با کسی
سیل غمها را روان بر جویبارم کرده ای

در جوانی شد گریزان شور و شادی از دلم
ناتوانی عاجز و زار و نزارم کرده ای

تا به کی باید بگیرم در بغل زانوی غم
سالها بر مرگ سنبل سوگوارم کرده ای

بیدلی بودم به دنبالِ دل و دلبر روان
کوچه گردی در دلِِ شبهای تارم کرده ای

زین زمان دیگر ندارد اعتنایی کس به من
بین مردم در جهان بی اعتبارم کرده ای

چون کمان شد قامتم یکباره از یوغ ستم
حلقه ی زنجیر غم را گوشوارم کرده ای

بویی از زلف عسل آخر نیامد سوی من
در طلوع فرودین دور از بهارم کرده ای

( علی قیصری )
2 16 اردیبهشت 13960 478

ﺯﯾﺒﺎئی ﻭ ﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ ﭼﻪ ﻃﻨﺎﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ


ﺯﯾﺒﺎئی ﻭ ﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ ﭼﻪ ﻃﻨﺎﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ
ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺑـــﺮﺧﯿﺰﯼ ﻭ ﺑﺎ ﻧﺎﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ

ﺑﺎ ﺩﺍﻣـﻦ ﭘُﺮﭼﯿﻦ ﺑﺰﻧﯽ ﭼﺮﺥ ﻭ ﻣـﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﮔﻠﺸﻦ ﺯﯾﺒــﺎﯼ ﭘــــﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﺑـﺮﻗﺼﯽ

جـانانه برقصـآ کـه بسـا چــرخ زمــانه
کاری کند آخـــر که به هر ساز برقصی

ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺻﺒـــﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺸـﺎنی ﻟـــﺐِ ﮐﺎﺭﻭﻥ
ﺁﻥ لحظه ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺟﯽ ﺍﻫﻮﺍﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ

ﺑﺎ دف زدن و کف زدن و ناز وکرشمه
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻏــﺰﻝ خواجه یِ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ

با رقـص تنت مـرتعشم کن که دوباره
ﺳﺎﺯﯼ ﺑــﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﮐـــــﻪ ﺍﺯ ﺁﻏــﺎﺯ ﺑﺮﻗﺼﯽ

ﻭﻗﺘﯽ ﻋﺴﻞ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﻋـﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﺩﺭائی
ﺑﺎ ﻧﻐﻤـﻪ ﯼ ﺍﻓﺴﻮﻧﮕـــﺮ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﺑـﺮﻗﺼﯽ

( علی قیصری )
1 12 آذر 13970 228

کـوکبِ شیرین زبان شعـــر و غـــزل آورده ام


کوکبِ شیرین زبان،شعر و غــزل آورده ام
اهــل نورابــادم و قَـــــدری عسل آورده ام

دشتِ ارژن تا بـَمـو را باغ گل پوشیده بود
یک بغــل آویشن از کــــوه و کُتل آورده ام

باغِ جَنّت را سحـر طی کــرده ام تا دلـگشا
رو به سوی خــانه ی شیخ اجــل آورده ام

آمـــدم ای دختـــر سعــــدی کنــم یادآوری
خــاطــراتی را که از اهـل محـــل آورده ام

آنچه راسعدی دراوصاف اتابک گفته است
من بـه شکل قصه و ضرب المثل آورده ام

یاد اجــداد و نیاکان در وجـــودم ریشه زد
هـــر زمـــانی رو بــه تاریــخ ملل آورده ام

شد در این سیر و سفر ارکان شعرم جابجا
فاعـلاتــن را کمی بعــــد از فَـعَـل آورده ام

نثر خوش طعم گلستان را گرفتم از عسل
غنچـه هـای بوستان را در بغـــل آورده ام

( علی قیصری )
0 26 آذر 13940 172

دختر "بهـــجت" برایت افتخــار آورده ام


دختر "بهـــجت" برایت افتخــار آورده ام
یک بغل از شعرهای شهـریار آورده ام

راه زنجان تا مراغه یک دو روزی بسته بود
نیمه شب حـــیدر بابا را با قطار آورده ام

ساکـــن شیرازم و از راه دوری آمدم
نامـه ای از حــــافظِ والا تبار آورده ام

کوله بارم پرتر از دیوان شعر خواجه است
از اهــالی نامـه های بی شمار آورده ام

چارمحال و بختیاری را نهادم پشت سر
یک دو جفت از گیوه های بختیار آورده ام

باغهای ساوه را در این سفر کـردم گـذر
سیب سرخ و سنجد و قدری انار آورده ام

شهر طهران را نهادم زیر پا از بی کسی
لالـه ای از لالـه های لالـه زار آورده ام

خستگی را با نگاه عاشقت از مــن بگیر
هدیه های دیگری در کـوله بار آورده ام

اشک شوق از جوی چشمانم تراوش می کند
بیت آخـــر را عسل بی اخـتیار آورده ام

( علی قیصری )
0 22 آذر 13940 292

رفتی و هنـــوز در پی دیــدارِ تـــو باشم


رفتی و هنـــوز در پی دیــدارِ تـــو باشم
از روی وفـــــا باز هـــوادار تـــــــو باشم

تا کی بدوم در پی تـو کــوچه به کـــوچه
تا کی به نهـــان در پسِ دیـوار تـــو باشم

در پـهـــنه ی شب پیرهـــنم را زنـــم آتش
در راه قطاری کــــه فــــداکارِ تـــــو باشم

از دامـــن پُر چین تــو گاهی نکشم دست
زیرا کـــــــه غـریبانه گـــــرفتارِ تــو باشم

یک لحظه زدم زل به دو تا چشم خمارت
یک عمــــر بداحـــوالم و بیمارِ تـــو باشم

ای گل چکنـم این همـــه نازک دلی ات را
می میــــــرم اگـــــر باعث آزار تــو باشم

گفتم کــــــه ببندم سر شب راه خــیالــت
تا آنکه مگــــر گوشه ی افکارِ تـــــو باشم

رنگـــم شده زرد ای عسل از دردِ فقـیــری
هـــرگـز نتوانم کــه خــــــریدارِ تـو باشم

( علی قیصری )
0 17 آذر 13940 150

در حقیقت باشد ای بانـو "غـــــزل" نام شما


در حقیقت باشد ای بانـو "غـــــزل" نام شما
می شود یک لحظه باشم یار و همگام شما؟

این حــوالی از کنارِ چشم تــو رد می شدم
تـا کــــه افتادم دراین بی راهه در دام شما

یاس و مـریم های ما دائم شکوفا می شود
شُـرشُـر باران بـــریــــزد وقـتی از بـام شما

پسته ی خندان تو از هر کسی دل می بـرد
آشکارا چـون شدم با یـک نظـــر خــام شما

از دل و جـانش رود یکـباره آرام و قــــرار
هـر کـــــه بیند لــحظه ای روی دلارام شما

می گــذاری یک دقیقه لب گــذارم بر لبت؟
می شود شیرین شود کام مـن از کام شما؟

لااقــــــل ای نازنینم عشوه را کمتــــر بکن
تا دو دستم حــلقه گـــــردد دور اندام شما

کــــم نمی آید عسل از محـــتوای ساغرت
تا بنوشم جـرعه جـرعه قَدری از جـام شما

( علی قیصری )
0 15 آذر 13940 194

بی تـو بیمـار و خـرابم کاش بودی، نازگل


بی تـو بیمـار و خـرابم کاش بودی، نازگل
کشته ی رنج و عـذابم کاش بودی، نازگل

بودنم را بی توئی پیوسته می ریزد بهم
دل تهی تر از حبـابـم کاش بـودی، نازگل

پرسشم آسیمه سر شد در میـان واژه ها
چون سؤال بی جوابم کاش بـودی،نازگل

تا به کی طاقت بیارم بیـن دستان کـویر
تشنه ی یک قطره آبم کاش بودی، نازگل

رختخوابم از نبودت بـوی تنهایی گرفت
تا به کی تنها بخـوابم کاش بودی، نازگل

پرتـو خورشید رویت، مثل برف نیمروز
می کند این جا مذابم کاش بودی، نازگل

مثل پیچک روزها می پیچم ازتنهایی ام
ای عسل در پیچ وتابم کاش بودی، نازگل

( علی قیصری )
0 11 آذر 13940 154

ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ


ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺑﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﺍﺯ دوستی ﺑﺎ ﻣﻦ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﯼ
ﮐﺎﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺪﺍﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺳﻠﻄﺎﻥ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺗﻮﺋﯽ
ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﺮﻩ ﯼ ﺩﻟﻬﺎ ﺧﺪﺍﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺁﻧﻘَﺪﺭ ﺟﺬﺍﺏ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﻧﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﺷﻨﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﻣﯽ ﮔﺸﺎﺋﯽ ﺩﺭ دل صحرا ﮔﺮﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺮﯼ
ﻗﺎﺻﺪﮎ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺯ ﮔﯿﺴﻮﯾﺖ ﻫﻮﺍﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ مستانه ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺳﺮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻔﺴﻬﺎﯾﺖ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻮﺍﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﭼﻮ ﺑﯿﺘﯽ ﺭﻭﯼ ﺷﻌﺮ دیگران
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﯽ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﻮﺍﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﭘﺎ ﺭﺍ ﭼﻮ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺩﻟﺮﺑﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

( علی قیصری )
0 9 آذر 13940 219

بودنم بی تو محـال است مبادا بروی


بودنم بی تو محـال است مبادا بروی
زندگی زیـر سؤال است مبادا بروی

بنشین تا نشمارم گــــذر ثانیــه را
بی تو یک ثانیه سال است مبادا بروی

غیبتت را نتــوان هیـچ تحــمل بکنم
در دلم جنگ و جدال است مبادا بروی

دل تـو با دل من کی به تفاهم برسد؟
همدلی شرط وصال است مبادا بروی

کلمات از لب تو جاری و ساری بشود
حرف تو شعر زلال است مبادا بروی

لب تو قند من و چشم تو فنجان من است
نوبت قهوه و فــال است مبادا بروی

بر سر راه تو هر گوشه کمین کرده خطر
موسم صید غـزال است مبادا بـروی

سوز و سرمای شدیدی پسِ آبادیِ ماست
زوزه ی گرگ و شغال است مبادا بروی

ای عسل باده حرامست ولی روی لبت
دو سه تا بوسه حـلال است مبادا بروی

( علی قیصری )
0 8 آذر 13940 365

شدم ای گل چــو بلبل بیقرارت


شدم ای گل چــو بلبل بیقرارت
ســــرودم روزهــا در انتظــارت

سحــرگاهی گشـودم بال پـر را
کـه بنشینم دمی را در کنــارت

کمــاکان در دلـــم این آرزو بود
که سازم لانه ای را در جـوارت

پیامـم دادی و گفتی کــه دیگر
نـدارم حـس خـوبی با شعـارت

چـو گیسویت پریشانم نمـودی
شدم محـروم لطف بی شمارت

خـزان طومار عمرم را بپیچید
زدم یخ در غــم فصـل بهـارت

عسل،ای تک درخت پرشکوفه
نچیدم بوسه ای از شاخسارت

( علی قیصری )
0 4 آذر 13940 142

با مـنِ افسرده حال و خسته ی گـم کرده راه


با مـنِ افسرده حال و خسته ی گـم کرده راه
کــرده کاری چشم و ابرویش که گردیدم تباه

مِثل رهـزن های یاغی عـاقبت بـرنو به دست
در هوای دختر خان می شوم مشروطه خواه

فارغ از حالی که دارد می شود با رنگ عشق
دانـه ی فلفـل چـو خـال روی مهـرویان سیاه

آن کــه را مـــن در وصالش آرزوها کــرده ام
می نشانـد روی شعــرم رنگی از جنـس نگاه

گــر نگویم یک دو سطری از زلیــخا قصه ای
یوسف گمگشته گریان می شود در عمق چاه

بی حضور مهره ها باچشم خود دیدم که رخ
می کنـــد گـاهی تبـــانی در نهــان با پـادشاه

ای که عمــری می سرایی از غــم عشق عسل
شاعـری در ایـن زمــانه اشتباه است اشتبـاه

( علی قیصری )
0 3 آذر 13940 141

با آنکــــه ﺷﻨﯿـــﺪﻡ ﺧـــﺒﺮِ ﺁﻣـــــﺪﻧﺖ ﺭﺍ


با آنکــــه ﺷﻨﯿـــﺪﻡ ﺧـــﺒﺮِ ﺁﻣـــــﺪﻧﺖ ﺭﺍ
هرگــز نمکیــدم لب و ﻗــــﻨﺪِ ﺩﻫﻨـﺖ ﺭﺍ

ﯾﯿـﻼﻕ ﺗـﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘـﻪ ﯼ ﻗﻄـﺐ ﺟـﻨﻮﺑﻢ
کی کوچ کنم ﻋﺮﺻﻪ ﯼ ﻗﺸﻼﻕِ ﺗﻨﺖ ﺭﺍ

دیگـر نتـوان مثلِ ﭘـﺮﺳﺘـﻮﯼ ﻣﻬــــﺎﺟـﺮ
پـــــرواز کنم ﺁﺏ ﻭ ﻫــــﻮﺍﯼِ ﻭﻃـﻨﺖ ﺭﺍ

چــاﺩﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺩﺷﺖِ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﻞ
ﺗﺎ بـوسه زنــم دامــنِ ســـرو ﭼﻤﻨﺖ ﺭﺍ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐــﻪ ﺑﯿــﺎﺋﯽ ﻧﻔﺴﯽ ﺯﯾــﺮِ ﺳﭙﯿﺪﺍﺭ
پیــوسته ببویم ﻫﻤــﻪ ﺟـﺎﯼِ ﺑــﺪﻧﺖ ﺭﺍ

باید بـــزنم بـر دف و با تار و کمــانچه
ﺑــﺮ ﭘﺎ ﺑﮑﻨـﻢ ﺟﺸﻦِ ﺷﮑــﻮﻓﺎ ﺷـﺪﻧﺖ ﺭﺍ

ﺗﺮﺳﻢ ﮐـﻪ ﺻﺒﺎ ﺭﻭﺳــﺮﯼ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑـﺮُﺑﺎﯾﺪ
ﺗـﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪ ﺯﻟﻒِ ﺷﮑـﻦ ﺩﺭ ﺷﮑــﻨﺖ ﺭﺍ

ﺍﺯ ﭘﻨﺠـــﺮﻩ ﯼ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﺑﻮﯼ ﮔﻞ ﺁﯾﺪ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐــﻪ ﻋﺴﻞ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﯽ ﭘﯿــﺮﻫﻨﺖ را

( علی قیصری )
0 21 آبان 13940 169

ای جــان مـــن ارزانیِ چشمـان فــریبات


ای جــان مـــن ارزانیِ چشمـان فــریبات
زیبا شده ای تا بــــزنم بـوسه بـــه لبهات

آنقَدر قشنگی کـــه درآورده بــه گــردش
در منظره هــا چشم مـــرا دامـــنِ زیبات

از پیــــرهنت باز بکـــن پنجــــــره ای را
تا بلبل باغت شوم و محـــو تمــــاشات

پلکت که رود رویهم از خواب دل انگیز
پر می زنم از هـــر طرفی داخـــلِ رویات

چـون قـایق افتـاده به گـــــردابِ نگاهت
آرامش من گـــم شده در پهنــه ی دریات

هر چند که در گِــــرد تو دائم به طـوافم
دستـم نرسد ثانیـــه ای بر قـــــد و بالات

از راز تـــو ای دخـــترِ گل کس نشد آگاه
پنهـــان شده در پیـــرهنت رمـــزِ معّمات

گلــواژه بـــــریز ای عسل از بــــاغ تبسم
تا جان و دلـم پر شود از خنده ی گیرات

( علی قیصری )
0 5 آبان 13940 184

در کشور جـــم جـــورِ ستـــم را نپـذیرم


در کشور جـــم جـــورِ ستـــم را نپـذیرم
بـــر پا شـدنِ چـــادر غـــــم را نپــــذیرم

هرچند کـه بر روی سرم بارش فقـر است
در مُلــک غنی بهـــــره ی کــــم را نپذیرم

باشد کـه خـدا چاره کند قـــوم مغول را
در دوره ی غــــم غارت جــم را نپذیـرم

گیرم کــه پشیمان شدم از چیدن سیبی
خــــارج شـدن از باغ اِرم را نپــــــذیرم

چندی ست که آقای ریا واعظ شهر است
پنــدِ دغـــل و قــــول و قسم را نپـذیرم

باید بنــــویسد همـه ی شـــرح دلــــم را
در شعر و غـزل بغض قلــــــم را نپذیرم

بر دل غـــم صد ساله اثـــر می کند امـا
از عشق عسل رنـج و الـــم را نپـــذیرم

( علی قیصری )
0 27 مهر 13940 132

ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻫﺎ ﻭﺯﻥ ﺷﻌﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﺍﺳﻠﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ


ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻫﺎ ﻭﺯﻥ ﺷﻌﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﺍﺳﻠﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻣﮑﺘﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺗﻨﺶ
ﺣﺎﺟﺘﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﻣﺸﺮﻭﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ ﻧﺴﯿﻢ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻣﺤﺠﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﻞ ﻓﺮﻭﺵ دوره ﮔﺮﺩ
ﺿﺮﺑﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺩﺭﮐﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

تار و پود دفترم مثل گلیمِ نخ نماست
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻞ ﺷﻌﺮﻡ ﺑﯿﺖ ﻣﺮﻏﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺷﻌﺮﻡ ﺷﮑﻮﻩ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﺁﻥ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﯾﻮﺳﻒ مصری مگر ﻋﺸﻖ ﻭﻃﻦ ﺩﺍﺭﺩ هنوز
ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺪ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﺭﺍ ﺳﻮﯼ ﯾﻌﻘﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺯﻡ ﭘﺮ ﺗﻮﻗﻊ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻣﻄﻠﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

( علی قیصری )
0 26 مهر 13940 152

افتاد بـه بی راهه مسیرم کـــه اسیرم


افتاد بـه بی راهه مسیرم کـــه اسیرم
گم گشته ی پهنایِ کـــویرم که اسیرم

بیــزارم از این زندگیِ بی سرو سامان
از مــزه ی این واقعه سیرم که اسیرم

در عصر تجـدد شده ام غـرق خرافات
در وسعـت اندیشه فقیــرم کـه اسیرم

گوشم شده دروازه ی هــر ساز بدآواز
درگیــرِ صدای بـم و زیـرم کــه اسیرم

جـــایی کـه نباشد نفسی بالِ پـریــدن
هــر ثانیــه بایـد بپـذیــرم کــه اسیرم

ای خاک پناهم بده از مهـر و عطوفت
یک لحظه در آغوش بگیرم که اسیرم

وقتی مـــنِ دل خسته نبینم عسلم را
باید که همان لحظه بمیرم کـه اسیرم

( علی قیصری )
2 18 مهر 13941 241

از رئیس دادگاهـــم عــــذرخـواهی می کنم


از رئیس دادگاهـــم عــــذرخـواهی می کنم
بابـت بــارِ گناهــــم عـــذرخـــواهی می کنم

عذر خواهی میکنم از اینکه سیبی چیده ام
از بـــروز اشتباهــــم عـــذرخـواهی می کنم

آخــر از نادانی ام گـــول حــوا را خـورده ام
از شهود و از گـــواهم عــذرخواهی می کنم

من چه دانستم کـه شیطان بـر زمینم میزند
از دل زار و تباهــم عـــــذرخـواهی می کنم

گــرچه کفشم بــر زمین پای مــرا یاری نکرد
از رفیق نیمــه راهــم عــذرخواهی می کنم

حکم قاضی هــر چه باشد ای عزیزانم قبول
از وکیلِ دادخـــواهم عـــذرخـواهی می کنم

در حضور عشق خود هردم خجالت میکشم
از عسل، از قبله گاهم عــذرخواهی می کنم

( علی قیصری )
0 13 مهر 13940 127

کانال غزل ها
کانال دوبیتی ها
اینستاگرام
فیسبوک

© کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت متعلق به علی قیصری می باشد

طراح و برنامه نویس سایت : سهراب قیصری