16 اردیبهشت 1396

اﯼ ﻓﻠﮏ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ حریم کوی ﯾﺎﺭﻡ ﮐــــﺮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺑﺎ ﺩﻏﻠــــــﮑﺎﺭﯼ ﺍﺳﯿـــﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﮐــــﺮﺩﻩ ﺍﯼ

روی ﺳﺮﻣﺴﺘﯽ ﺳـﺮِ ﺳﺎﺯﺵ ﻧـﺪﺍﺭﯼ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ
ﺳﯿﻞ ﻏﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮ ﺟـــــﻮﯾﺒﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺷﺪ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺩﻟﻢ
ﻧﺎﺗـﻮﺍنی ﻋﺎﺟـــــﺰ ﻭ ﺯﺍﺭ ﻭ ﻧــــﺰﺍﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺗﺎ ﺑـﻪ ﮐﯽ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﮕﯿـﺮﻡ ﺩﺭ ﺑﻐــﻞ ﺯﺍﻧـﻮﯼ ﻏـﻢ
سال ها بر مــرگ ﺳﻨﺒﻞ ﺳﻮﮔـﻮﺍﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺑﯿــﺪﻟﯽ ﺑـﻮﺩﻡ ﺑــﻪ ﺩﻧﺒـــﺎﻝِ ﺩﻝ ﻭ ﺩﻟﺒــﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐـــﻮﭼﻪ ﮔــﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

اﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﯾﮕــﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎیی ﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺑﯿﻦ ﻣـــﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺟﻬـﺎﻥ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﭼﻮﻥ ﮐﻤـﺎﻥ ﺷﺪ ﻗﺎﻣﺘﻢ یکباﺭﻩ ﺍﺯ ﯾﻮﻍ ﺳﺘﻢ
ﺣﻠﻘﻪ ﯼ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﻏﻢ ﺭﺍ ﮔــــﻮﺷﻮﺍﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

بویی ﺍﺯ ﺯﻟـﻒ ﻋﺴﻞ بانـو ﻧﯿﺎﻣــﺪ سوی من
ﺩﺭ ﻃﻠﻮﻉ ﻓــﺮﻭﺩﯾﻦ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺑﻬــﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ