21 آبان 1394

روزی که ﺷﻨﯿـــﺪﻡ ﺧـــﺒﺮِ ﺁﻣـــــﺪﻧﺖ ﺭﺍ
گفتم کـه ببوسم لب سرخ و ﺩﻫﻨـﺖ ﺭﺍ

ﯾﯿـﻼﻕ ﺗـﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘـﻪ ﯼ ﻗﻄـﺐ ﺟـﻨﻮﺑﻢ
کی کوچ کنم ﻋﺮﺻﻪ ﯼ ﻗﺸﻼﻕِ ﺗﻨﺖ ﺭﺍ

دیگـر نتـوان مِثلِ ﭘـﺮﺳﺘـﻮﯼ ﻣﻬـــﺎﺟـﺮ
پـــــرواز کنم ﺁﺏ ﻭ ﻫـــﻮﺍﯼِ ﻭﻃـﻨﺖ ﺭﺍ

چـاﺩﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺩﺷﺖِ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﻞ
ﺗﺎ بـوسه زنــم دامــــنِ سبــز ﭼﻤﻨﺖ ﺭﺍ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐــﻪ ﺑﯿـﺎیی ﻧﻔﺴﯽ ﺯﯾـــﺮِ ﺳﭙﯿﺪﺍﺭ
پیـوسته ببویم ﻫﻤــﻪ ﺟــﺎﯼِ ﺑــﺪﻧﺖ ﺭﺍ

باید بــزنم بــر دف و با تار و کمـانچه
ﺑــﺮ ﭘﺎ ﺑﮑﻨـﻢ ﺟﺸﻦِ ﺷﮑـــﻮﻓﺎ ﺷـﺪﻧﺖ ﺭﺍ

ﺗﺮﺳﻢ ﮐــﻪ ﺻﺒﺎ ﺭﻭﺳـﺮﯼ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑـﺮُﺑﺎﯾﺪ
ﺗـﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪ ﺯﻟﻒِ ﺷﮑـﻦ ﺩﺭ ﺷﮑــﻨﺖ ﺭﺍ

ﺍﺯ ﭘﻨﺠــﺮﻩ ﯼ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﺑﻮﯼ ﮔﻞ ﺁﯾﺪ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐــﻪ ﻋﺴﻞ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﯽ ﭘﯿــﺮﻫﻨﺖ را