3 اردیبهشت 1394

بیرون زده ای بی خبر ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺠﺎﺋﯽ
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﮕـــردد دل مـــــــن ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﯿــﺎﺋﯽ

ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡِ شهر و ﻣﺤﻞ ﻭ ﮐـﻮﭼﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ همه ﻣﻈﻬـــــﺮ ﻣﻬــــﺮﯼ ﻭ ﻭﻓﺎﺋﯽ

روزی ﮐــﻪ ﺷﻨﯿﺪﯼ ﺳﺒﺐ ﺩﺭﺩ ﺩﻟـﻢ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﯽ ﮔــﺮﻩ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭﻡ ﺑﮕﺸﺎﺋﯽ

ﺑﺎ ﺗﯿﺮ ﺩﻋـــﺎ ﭘﺎﺭﻩ ﮐﻨﻢ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ سحر ﺍﯼ ﻣـﻪ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﺁﺋﯽ

ﺍز دور و برم جمع ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﺩﯾﮕﺮ ﺗﻮ ﭼــﺮﺍ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺁﻫﻨﮓ ﺟــﺪﺍﺋﯽ

ﺑﺎﯾﺪ ﮐــﻪ همین لحظه ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮﻡ
ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﺧـﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﮐﺸﻢ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺋﯽ

ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﯼ ﻋﺴﻞ ﺍﺯ منظر ﭼﺸﻤﻢ
ﺩﺍﻧﻢ ﻧﺸﻮﯼ ﻣﺎﯾﻞ ﻫـــﺮ ﺑﯽ ﺳﺮ و پائی