10 دی 1392

از زمانی که غزل گفتم و ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻩ ام
ﻣﺤــﻮ ﺯﯾﺒﺎئیِ ﮔﻞ ﻫــﺎﯼ ﺷﻘـﺎﯾﻖ ﺷـﺪﻩ ﺍﻡ

بین مردم شده اینک غزلم سوژه ی داغ
ﮐــﻪ ﺩﻝ ﺁﺯﺭﺩﻩ از اخـلاقِ ﺧـﻼﯾﻖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ

مِثل محدوده ی ساحل ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﻄﺮﯼ
ﺟــﺎﯾﮕﺎﻩِ ﺑﻠــــﻢ ﻭ ﺑﺴﺘــﺮِ ﻗــﺎﯾﻖ ﺷـﺪﻩ ﺍﻡ

گـــردنـم را بـــزنی پـا ننهـم روی اصـول 
از درِ فلسفه چــون وارد منطـق شده ام

آخـر ﺍﺯ ﺳـﻮﺯ ﺩﻟــﻢ ﺑــﺮ ﺩﻫــﻦ ﻏﺼـﻪ ﺯﻧﻢ
بسکه ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺁﯾﻨﻪ ﯼ ﺩﻕ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ

من که هرثانیه ام‌ را گذراندم‌ به سکوت
نتوان گفت که بی زمزمه ناطق شده ام

بارهـا روی لــب سـرخ عسـل زُل زده ام
عاشــقِ صنعــتِ نقــاشی خالـق شده ام