13 آبان 1392

گیـرم کـه شکـر ﻋﺎﻣـﻞ بیمــاری ﻗــﻨﺪ ﺍﺳﺖ
در کنج لبت ساغری از ﺑﻮﺳﻪ به ﭼﻨﺪ ﺍﺳﺖ

رخسار پـر از حُــسن ﺗــﻮ ﺍﯼ کـــــولی ﺯﯾﺒـﺎ
ﺷﺎﺩﺍﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ شاخه ی گل هـای ﻫﻠﻨﺪ ﺍﺳﺖ

ﺣﺎﺿــﺮ ﻧﺸﻮﯼ ﻏﻨﭽـﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﺗـــﻮ ﭼﯿﻨﻢ
گل هـای تنت ﺳﻬــﻢ ﺩﺭﺧـﺘﺎﻥ ﺑﻠــــﻨﺪ ﺍﺳﺖ

ای حــور بهشتی فقط از سیب تو گــویـم
از بس هوس آلـوده و مـردانه پسند است

دستــم بـــه دعـــــا تا ﺗـﻨـﺖ ﺁﺳﯿـﺐ ﻧﺒﯿـﻨﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ بگردد تنش و ﻫﺮ ﭼﻪ گزﻧﺪ ﺍﺳﺖ

ﺷﯿـﺮﺍﺯﻩ ﯼ ﺍﺣﺴـﺎﺱ ﻣـــﺮﺍ ﭘــﺎﺭﻩ مگــرﺩﺍﻥ
عمریست ﮐﻪ ﺭﯾﺴﻤﺎﻥ ﺩﻟﻢ ﭘﯿﺶﺗﻮﺑﻨﺪﺍست

ﺗﻨﻬـﺎ ﺧﻄــﺮ ﻋﺸـﻖ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﮐـﻪ ﺑﻬــﺮﺍﻡ
ﺩﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻨـﺪ ﻏـــﺰﺍﻟﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ

بانــو عسلـم در شــب هجـــــران ﻧﺸﻨﯿﺪﯼ
ﻓﺮﯾﺎﺩ من و شکوه ی نی را ﮐـﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺳﺖ