13 مهر 1392

مرغ هوسـم پـر زد و تا باغ ﻃـﺮﺏ ﺭﻓﺖ
خندیـدی و آسایشم از سـرخی ﻟﺐ ﺭﻓﺖ

گنجـشکِ دلـم در پیِ خـــرمـای بمی بـود
از عشق لبت پـر زد و تا پای ﺭﻃﺐ ﺭﻓﺖ

ﺩﺭ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﺒﺖ ﺑــــﻮﺩﻡ ﻭ گـاهی ﻧﺸﻤـﺮﺩﻡ
ﺑــﺮ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﺁﻥ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎئی ﮐـﻪ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺖ

یک پنجره در وسعت شب جلـوه نمودی
برقی زدی و ظلمت و ﺗﺎﺭیکی ﺷﺐ ﺭﻓﺖ

ای گل چـه شود بوسه زنم پیــرهنـت را
از وسوسه ی عطر تنت ﺷﺮﻡ ﻭﺍﺩﺏ ﺭﻓﺖ

در خانه ی می ساغـر و پیمـانه بچرخان
از محفل ما مخبرِ بی اصل و نسب رفت

ﺑﯽ ﺧــوﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻋﺴﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻧﯿﺎﺯﻡ
ﺑﺮ ﺩﺍﻣـﻦ ﺗﻮ ﺩﺳﺖ ﻣــﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻃﻠﺐ ﺭﻓﺖ