13 شهریور 1392

از زمـانی کــه بــه دنیـای دنی پا زده ام
در پیِ دیــــــدن دل بـــــر درِ آیـا زده ام

مــوج تــوفان نتوانسته کــه از جا بکَند
چادری راکه سحرگوشه ی صحرازده ام

بی محابایم و برساحل غفلت چوحباب
کلبـــه ی شیشه ایـم را لب دریـا زده ام

آنچه شد موجب نابودی و پر پر شدنم
پـر و بالی ست که با سرعت بالا زده ام

گر فریبنده زدم در پس جنگل دف وتار
نغمـه ی سازی از آواز پـــری هــا زده ام

رنگ وابسته به هـاشورم و با شور قلـم
روی دیــوار غـــــزل واژه ی زیبا زده ام

سال هــا منتظــر دیـــدن ِ بانــو عسلــم
بر سر کوی وفـا مانـده و در جــا زده ام