27 تیر 1392

ﺭﻫﺎ ﮐـــﺮﺩﻡ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫــﻮﺍﯾﺖ
ﮐـﻪ ﺑﻮﯾﺪ روسری تا کفش پایت

مـنِ بیـدل چه دانستم ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ
ﺑـﻪ ﺑﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺩﻫـﺪ ﺯﻟـﻒ ﺭﻫــﺎﯾﺖ

همانروزی که چشمم بر تو افتاد
شــدم از بی قــــراری ﻣﺒﺘـﻼﯾـﺖ

نکــردی بی گمــان مــا را اضافه
بــه دلبنـدان گیســـوی طـلایـت

چه برق آسا به جانم آتش افکند
لــب ســــرخ و نگـاه دلـــربـایـت

روان می شد قلـم بر روی کاغـذ
ﺭﻗــﻢ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻏــــﺰل ها ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﺖ

دلــم را بــا "نمی آیی" شکستی
عسل بانـو چــه سازم با جفایت