12 بهمن 1391

ﺑـــــﻮئی ﺍﺯ بــاغ ﮔـــﻞ ﺁﯾــﺪ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻟﯿﻨــﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ ﺯﻟﻒ ﻣﺸﮑﯿﻨــــــﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﺷﺐ ﻣﺤــــــــﻮ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺭﻭﯾﺎئی ﺷﺪﻡ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺁﻥ ﺧــــــــﻮﺍﺏ ﺩﻭﺷﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩ ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻫـــــﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﯿﻨﮕﻪ ﺧــــــﻮﺷﻪ ﭼﯿﻦ روی ﭘﺮﻭﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﺳﺎﻣﺎنی ام ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﺲ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ ﮐــــﺒﻮﺗﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺷﺎﻫﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺮﻣﻼ ﮐــــــﺮﺩﻡ ﻏﻤــــﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﯿﺒﺎﻥ ﺍﯼ ﺣﮑﯿﻢ
ﺩﺭ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺧـــــــــﺎﺭ ﻏﻢ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻧﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

آخــر ﺍﺯ ﭼـــــﺮﺥ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﺩﺍﻧﻪ ﯼ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺩﻝ ﺑـــــﺮ ﺳﻨﮓ ﺯﯾﺮﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺩﻭ ﺍﺑـــــــﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻌﺘﮑﻒ
ﺯﺍﻫﺪ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺸﯿﻦ ﮔﻮﯾﺪ ﮐــــــــﻪ ﺑﯽ ﺩﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺎﻏﺒـــــﺎﻥ ﺯﺩ ﺁﺗﺸﯽ ﺩﺭ ﮔﻠــــــﺸﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫــﺎ
ﭘﯿﺮﻫــــﻦ ﺍﺯ ﺧــــﻮﻥ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻧﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺗـــــــــﻢ ﺳﺮﺍﯼِ مثل ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ ﻋﺴﻞ
ﺯﯾﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻘﻒ ﮐﺒﻮﺩ ﺍﯼ ﺩﻝ ﭼﻪ ﻏﻤﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ