16 دی 1391

ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﺭﺯﻭﻫـــــﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻐــــﻞ جــا ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﮐﻮچـــه ﻫﺎﯼ ﮐــــﻮﺩﮐﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ
ﺷﯿﻄﻨﺘﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤــﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بین وهم و دلهــــــــره در ﻓﺼﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ
ﺭﺩّ ﭘﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬـــﻞ ﺍﺟﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﯼ ﺻﺒﺎ ﻣﮕﺬﺭ ﺷﺒﯽ ﺍﺯ ﮐـــــﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺶ ﺻﺪ ﻏﺰﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بس کـــه ﻋﻤﺮﯼ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻣﻮﺝ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺍﻡ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻧﯽ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﺩﮐﻞ ﺟـــــــﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

عــــرصه ی اندیشه با حکم تحجر بسته شد
سالها در شهر ما ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺑﺪﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

دوره ی آداب و رسمِ خـــــوبِ ایرانی گذشت
یاد فرهنگی که در ضرب المثل جا مانده است

ﻣﻦ ﮐـــﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﻃﺒﻌﯽ ﺷﮑﺮﮔﻮﻥ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ
ﻃﻌﻢ ﺷﯿﺮین از لب سرخ ﻋﺴﻞ ﺟﺎ ﻣﺎنده ﺍﺳﺖ