22 خرداد 1397

چشمه ی چشم قشنگ تو اگـــر نــم باشد
دل مـن ظــرف غـم و منــزلِ ماتــم باشد

نـرود وقت نوشتن دل و دستم بــه قلــم
بستر شعــر و غــزل گـــرچه فـراهم باشد

بی نصیبم نکن از خنده ی شیرین که لبت
بـه گــواراییِ صـد چشمه ی زمـــزم باشد

من همان شاعر شهرم که به هنگام سخن
هـرچـه جاری بکنم وصف تو را کـم باشد

این همه لـرزه کـه بـر گُرده ی شهر افتاده
تپش قلـب مــن و زلــزلـــــه ی بـــم باشد

از زمانی کـه ریـا حافظ ِ ملکم‌ شده است
عیـد هــر ساله ی مـــا عین ِ محــرم باشد

شیخِ بی مایه کــه دارد خبر از باغ بهشت
عـاقبت جـای خودش عمــق ﺟﻬﻨــﻢ باشد

چکنـم ای دل پــر غصــه کــه بانـو عسلم
نفسی یار مــن و مـونس و همــــدم باشد