22 آبان 1396

نغمه ی نیمه شب از بلبل بی لانه ی توست
شوق دیـدار تـو را دارد و دیوانه ی توست

سال هـا سایـه تـر از سـایـه بـه دنبـال توام
من ِ آواره چه دانم کـه کجا خانه ی توست

بس که بـر عکس ِ لبت ثانیه هـا زُل زده ام
باورم شد کـه لبـم بـر لب پیمـانه ی توست

نقــره داغــم کنـد از فـاصلـه ها هُـــرم تنت
آتش وسوسه در پنبه ی بی دانـه ی توست

آن چه بی زمــزمه ریـزد عقـب روسری ات
موجی از شُرشُر ابریشم ِبر شانه ی توست

گرچه عمــری بنهادی بـه رهــم دانــه و دام
هدفم خـال لب و چاله ی برچانه ی توست

ارگ آزرده بهـــــم ریختــــه بـانـــو عسلـــم 
تکیه گاه دل من باش کـه ویرانه ی توست