20 بهمن 1395

نخوان دیگر که آتش در تنِ نیزار می گیرد
دلــم از درد تنهـــائی کبوتــــر وار می گیرد

بسانِ قـــــایقِ افتـــاده در امــــواج نـا آرام
سراپای وجـــودم را تپش بسیار می گیــرد

قلــم بر کاغـــذِ کاهی نمی لغـــزد به آسانی
هنوز از گفتن دردم دل خـــودکار می گیرد

به جُــرم"شعر آزادی"درون خانه محصورم
تمام لحـــظه هایم را در و دیـوار می گیرد

گمانم کس نمیداند که این محصور زندانی
بجـای بوسه بر گلهـا لب از سیگار می گیرد

پر و بالی نباید زد دراین دشت ملال انگیز
پرِ مــرغ سحر را پنجه های خــار می گیرد

عسل بانوی اشعارم مزن شانه به گیسویت
دل هــــر شاعری از نغمه های تار می گیرد