دسته ها

اشعار پیشنهادی

غزلیات علی قیصری

علی قیصری

ﺁنکــه ﺭﺍ جــا داده ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﺩﻟـــــﻢ


ﺁنکــه ﺭﺍ جــا داده ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﺩﻟـــــﻢ
ﻟﻄﻒ ﺍﻭ ﺩﯾﮕـــــﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺯﻣـــﺎﻧﯽ ﺷﺎﻣـــﻠﻢ

هـــر دقیقه دیدگانم حلــــقه بر ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﺳﻬﻮﺍً ﺑﯿﺎﯾﺪ لحظـــه ای ﺩﺭ ﻣﻨــﺰﻟـــﻢ

ﺳﺎﻟﻬﺎ بــــودم به عشق ِروی او ﭘــــــﺮﻭﺍﻧﻪ ﺍﯼ
ﮔـــــﺮﭼﻪ می دانستم آخــــر ﺑﺮ ﻣﺪﺍﺭﯼ ﺑﺎﻃﻠﻢ

ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻦ ﺑﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ
ﻣﺎﺿﯽ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ ﺁﻣــﺪ ﺟــﺎﯼِ ﻓﻌــﻞ ﻭ ﻓﺎﻋﻠﻢ

ﺳﺎﻗﯿــــﺎ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺁﺗﺸﮕـــﻮﻥ ﺑﮕـــﺮﺩﺍﻥ ﭼـﺎﺭﻩ ﺍﯼ
تا مگــــر در بی حواسی حـــل بگرﺩﺩ ﻣﺸﮑﻠﻢ

کشتی بی بادبان افتـــــاده در گـــــرداب غم
می کند طـــــوفانِ بر پا گشته دور از ساحلم

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ، ﺑﺎ ﻧﺎﺯ ﻭ ﻋﺸﻮﻩ بــــر مـــــزارم ﭘﺎ ﺑﻨﻪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟــــﺎﯼ ﺧـــــﺎﺭ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﮔُﻞ ﺑﺮﻭﯾﺪ ﺍﺯ ﮔِﻠﻢ

( علی قیصری )
0 18 دی 13910 157

به همان گونه که با اهل محل خواهم ساخت


به همان گونه که با اهل محل خواهم ساخت
با لبت بوسه ای از جنس غزل خواهم ساخت

هر کجا بینم اگرغنچه گلی شبه تو را
غزل تازه تری روی بدل خواهم ساخت

چشم شب را بدرانم ز پی دیدن تو
دیده را تا به سحر وصل زحل خواهم ساخت

تن خود را بسپارم چو به دستان طبیب
بی غم ضایعه در زیر عمل خواهم ساخت

منزلم سست و خراب آمده از زلزله ها
من آواره مکان زیر گسل خواهم ساخت

هر زمانی که بگیرم به بغل عکس تو را
با لبان شکرین توعسل خواهم ساخت

( علی قیصری )
1 17 دی 13910 157

ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ


ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﺭﺯﻭﻫـــــﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻐــــﻞ جــا ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﮐﻮچـــه ﻫﺎﯼ ﮐــــﻮﺩﮐﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ
ﺷﯿﻄﻨﺘﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤــﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بین وهم و دلهــــــــره در ﻓﺼﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ
ﺭﺩّ ﭘﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬـــﻞ ﺍﺟﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﯼ ﺻﺒﺎ ﻣﮕﺬﺭ ﺷﺒﯽ ﺍﺯ ﮐـــــﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺶ ﺻﺪ ﻏﺰﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بس کـــه ﻋﻤﺮﯼ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻣﻮﺝ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺍﻡ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻧﯽ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﺩﮐﻞ ﺟـــــــﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

عــــرصه ی اندیشه با حکم تحجر بسته شد
سالها در شهر ما ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺑﺪﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

دوره ی آداب و رسمِ خـــــوبِ ایرانی گذشت
یاد فرهنگی که در ضرب المثل جا مانده است

ﻣﻦ ﮐـــﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﻃﺒﻌﯽ ﺷﮑﺮﮔﻮﻥ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ
ﻃﻌﻢ ﺷﯿﺮین از لب سرخ ﻋﺴﻞ ﺟﺎ ﻣﺎنده ﺍﺳﺖ

( علی قیصری )
3 16 دی 13910 137

همواره اگر در بر من ساغر و می بود


همواره اگر در بر من ساغر و می بود
این راه نپیموده شبی یکسره طی بود

روزی که درختم بشکست از در سازش
بر روی تنم آتشی از سوزش دی بود

بر کش ز گلویت غم دل را که به شیون
در سوگ سیاوش همه شب ناله ی نی بود

یادی مکن از زاهد سالوس ستمگر
کاین بار مذلت همه از جانب وی بود

ایمن نبود کاخ شه از باد حوادث
وآن تاج زمرد که ضمانش سر کی بود

گفتم به صبا نافه ی خوش را ز که داری
گفتا که گلی در ره ما غرقه ی خوی بود

در خلوت صوفی سحر از جلوه ی ساقی
بر جام تجلی ز ازل جرعه ی می بود

از روز ازل گفتم و گویم که در این راز
اکسیر غم عشق عسل در رگ و پی بود

( علی قیصری )
1 3 دی 13910 133

آرزوئی که به دل ماند و مَنش می دیدم


آرزوئی که به دل ماند و مَنش می دیدم
میوه ای بود که در باغ تَنش می دیدم

مه مهتاب تنی بود که در تور لطیف
طرحی از طرفه ی در پیرهنش می دیدم

پشت پرچین خیال آن طرف خاطره ها
دو سبد سیب لطیف از بدنش می دیدم

آن زمانی که ز دل زل زده بودم به افق
جلوه ای از رخ پرتو فکنش می دیدم

تو شکوفا ز رخ و ظاهر او بودی و من
موجی از زلف شکن در شکنش می دیدم

به سراپای وجودش ذره ای عیب نبود
صنمی بود و چو سرو چمنش می دیدم

آنقدر چشم و لبش ناز و فریبا شده بود
که تو گویی چو دّری در عدنش می دیدم

شاید آن جلوه عسل بود که آن سوی حصار
چو گلی غنچه لب وخوش دهنش می دیدم

( علی قیصری )
0 1 دی 13910 142

ﺍﯼ طعم ﻟﺒﺖ مثـل ﺍﻧﺎﺭ ﺷﺐ ﭘﺎئـیز


ﺍﯼ طـعم ﻟﺒﺖ مثـل ﺍﻧﺎﺭ ﺷﺐ ﭘﺎئـیز
مستم بنما دیگـر از آن ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺮﯾﺰ

ﺑﺎ ﻧﺎﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺟﻬـﺎﻥ کـم بزن ﺁﺗﺶ
ﺑﺎ ﻋﺸﻮﻩ ﮔﺮﯼ ﺭﻩ ﺑﺰﻥ ﺍﺯ ﻟﺸﮑﺮ ﭼﻨﮕﯿﺰ

وقتی ﮐـﻪ تــو ﺩﺭ باغ ارم پا بگـذاری
ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﮔﻞ ﻧﻐﻤﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﻍ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ

ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺧﺰﺍﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑﺶ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺧـﺎﻧﻪ ﺧــﺮﺍﺑﻢ ﻧﮑـﻨﺪ ﺳﺮﺩﯼ ﭘﺎئـیز

ﭼﺸﻤﻢ که به روی ﺭﺥ ﺯﯾﺒﺎﯼ تو افتاد
ﺍﺯ ﺟﺬﺑﻪ ﯼ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ ﺫﺭﻩ ﯼ ﻧﺎﭼﯿﺰ

ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺩﻟـﻢ ﭘـﺮ ﺑﺰﻥ ﺍﺯ ﻗـﻮﻧﯿﻪ ﺗﺎ ﺑﻠﺦ
تا ﺷﻤﺲ ﻣﻦ ﺁﯾﺪ مگر ﺍﺯ ﺧﻄﻪ ﯼ ﺗﺒﺮﯾﺰ

ﮔﻨﺠﺸﮏِ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﻝ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻢ
ﺑﺮﮔـﺮﺩ ﻭ ﺭﻫـﺎﯾﻢ ﺑﮑﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰ

ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ رها کن ﻋﺴﻞ ﺁﻥ ﺯﻟﻒ ﺳﯿﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺟـﺎﻥ ﻭ ﺩﻟـﻢ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ از بـوی ﺩﻻﻭﯾﺰ

( علی قیصری )
1 29 آذر 13910 210

ﺩﺭ کوچه ی شعر و غزل ﺁﺭﺍﻡِ ﺟﺎﻧﻢ ﺁﺭﺯﻭﺳﺖ


در کوچه ی شعر و غزل آرام جــانم آرزوست
آن مــه رخِ شیـرین لـبِ ابرو کمـانم آرزوست

آخر لب محبوبه ام نازک تر از هر غنچه است
گلبوسه های گونه گــون ﺍﺯ دلستانم ﺁﺭﺯﻭﺳﺖ

در گیـر و دار عاشقی از خـــود ندارم اختیار
دل بی قراری می کند وقتی که آنم آرزوست

چون‌ بلبل آسیمه سر بیـــزارم از مُهــر سکوت
شب هــا پیـاپی گفتگو با مهـــربانم آرزوست

ﺩﺭﮔﺮﺩﺵ ﮐﻮﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺸﻔﻢ ﻧﺸﺪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻏﻴﺐ
در آسمـان ها پــــر زدن تا لامکـانـــم آرزوست

با حکم قاضی بارها ملکم به غارت رفته است
دورانِ جمشید جــــم و عهـــد کیانم آرزوست

آب و هــــوای زندگی لطفی نـــدارد بی عسل
بوی نسیم صبحــــدم از ملک جــانم آرزوست

( علی قیصری )
0 22 آذر 13910 232

یا ســری در سجــده داری یا به یادِ ساغـــری


یا ســری در سجــده داری یا به یادِ ساغـــری
مسجد و میخانه را در هر دو حالت مصدری

می شناسی لحظه ها را مثل آن اسلاف خود
مـا نمی دانیم در این ره بــر کـــدامین باوری

گــرچه می دانم چه حالی در نهـان داری ولی
رو نشـد دستت کـــه بینم مسلمی یا کافـــری

اف بــرآن اندیشه ات باشد کـــه بهـر لقمه ای
هــر دری چرخد به هـــر جا بی تأمل چاکـری

می فروشی دین وایمان را به منصب یا مقام
تا بــه دست آری دو روزی دستکی یا دفتــری

هم چنان از راه مشرق سوی مغرب می روی
در دویــدن مثــلِ کبک و در پـــریدن کفتـری

روبهان را ای عسل اصلاً به حــال خود گذار
از دخالت های بی جا کی تو نفعی می بری؟

( علی قیصری )
0 13 مهر 13910 157

مانده ام تا مگـــر ﺍﻋﺠـــــﺎﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟


مانده ام تا مگـــر ﺍﻋﺠـــــﺎﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟
ﮔــــــﺮﻩ ﺑﻐــــﺾ ﻣــــﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﻤــﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧـﻪ؟

ﺑﻪ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﯼ ﺗﻮ ﺳﺎﺯ ﻣﻦ ﺍﯾﺪﻭﺳﺖ ﺷﮑﺴﺖ
ﭼﻨﮓ ﺑﯽ ﺯﻣـــــﺰﻣــﻪ ﺭﺍ ﺳﺎﺯ ﻧﻤـﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

میکنی امشب و فردا سفری ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻭﺍﺭ؟
ﺑﯽ ﺷﮏ ﻭ ﺷﺎﺋﺒﻪ ﭘــــﺮﻭﺍﺯ ﻧﻤـــﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﺟﺬﺑﻪ ﯼ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ
ﻫﻤـــــﺪﻟﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣـــﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﺍﯼ ﮐـﻪ روشن شده دنیای من از چهره تو
ﻋــــﺎﻗﺒﺖ ﺁﮔﻬـــﻢ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﻧﻤــــﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧـــﻪ؟

ﺩﯾﮕــــﺮ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺑﺪﺭﯾﻬﺎ ﺑﻪ ﻏـــﻢ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻡ
ﺳﻮﯼ ﻣﻨﺰﻝ ﺳﻔــــﺮ ﺁﻏــــــﺎﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐـﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻐﻤﻪ هماﻭﺍ ﺑﺸﻮﯾﻢ
مِثل ﻣــــــﺮﻍ ﺳﺤــــﺮ ﺁﻭﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﭘﯿﭽﮏ ﺳﺒﺰﻡ ﻭ ﭘﯿﭽﻢ قــد ﻭ ﺑﺎﻻﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﺩﺭ ﺑﻐﻠـــــــﻢ ﻧﺎﺯ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻧــﻪ؟

( علی قیصری )
0 6 مهر 13910 154

ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺸـــﻮﯼ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻣــــــﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﺎیی


ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺸـــﻮﯼ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻣــــــﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﺎیی
روزی ﮐـــﻪ ﺑﯿﺎیی ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﮐـــــﺮﺍﻩ ﺑﯿﺎیی

ﺑﺮ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﻫﺎ ﺍﺷﮏ ﻣﻦ ﻭ ﺭﻭﺩ ﺧـــﺮﻭﺷﺎﻥ
ﺟـــــﺎﺭﯼ ﺷﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ، ﮐـــــﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺑﯿﺎیی

هـــر چند نیایی، به دلــم باز امید است
ﺑﺮﻗﯽ ﺑﺰﻧﯽ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣـــﺎﻩ بیایی

غوغا کن و ﺷﺐ ﺭﺍ بشکن ﺍﯼ ﻣــﻪ ﺗﺎﺑﺎﻥ
وقتی ﮐــــﻪ ﺑــﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻭ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺑﯿﺎیی

ﺑﯿﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﺟﺪﺍیی ﺳﺖ
ﺁﺧــــﺮ ﻧﻪ ﺑﺮﺁﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐـــــــﻮﺗﺎﻩ ﺑﯿﺎیی

ﺩﺭ گریه و در هق هق ﺑﻐﺾ ﻣﻦ ﻏﻤﮕﯿﻦ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻫـــــــــﺮ ﺁﻩ ﺑﯿﺎیی

ﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ ﯼ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻤﺮﻡ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫــﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺰﻧﯽ ﺑـــــــﺮ ﺩﺭ ﻭ ﺩﻟﺨــﻮﺍﻩ ﺑﯿﺎیی

باید کــه عسل با همه ی تاب و تــوانم
ﺁﻫﯽ ﮐﺸﻢ ﺍﺯ ﺩﻝ ﮐـــــﻪ ﺗـــﻮ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﯿﺎیی

( علی قیصری )
0 28 شهریور 13910 177

بوی نسیم فرودین مژده ز گلشن آورد


بوی نسیم فرودین مژده ز گلشن آورد
تاج گل از بنفشه و سنبل و سوسن آورد

باد صبای خوش خبر هر سحر از نوازشی
یاس به گل نشسته را جمله به خرمن آورد

کبک دری ز قهقهه مرغ چمن به چهچه
جوجه ی دل طپیده را به زیر دامن آورد

بهر بنای آشیان پر بگشود از ره دور
چلچله دم ز پر زدن روی به روی به موطن آورد

خم نشد آخر ز چمن سرو چمان در دمن
ز قامت کشیده اش لرزه به دشمن آورد

بلبل شاد باغ گل ز نغمه و ساز دهل
عشق و امید و آرزو به کوی و برزن آورد

پیش گون ز چشمکی سنجد پر گل سر شوق
سهره ی پنهان شده را بسوی ارزن آورد

طوطی خوش رنگ و قبا کند سخن روی ادا
کز طرف زاغ و زغن به به و احسن آورد

باد بهاری بوزد خوشترم از طرف عسل
بوی عبیرست و فزون رایحه بر من آورد

( علی قیصری )
0 17 شهریور 13910 181

دانم ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺑﯽ ﮐﺲ ﻭ ﺑﯽ ﯾﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ


دانم ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺑﯽ ﮐﺲ ﻭ ﺑﯽ ﯾﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺍﺯ درد ﻭ ﻏــــــﻢ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﺩﺭ ﻃﺎﻟﻊ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ که در باغ شقایق
پرپر شوم و ﺑﺮ ﮔﻞ ﻭ ﮔﻠــــــﺰﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺍﺯ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﯼ ﻧﺎﻟﻪ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺩﺭاﯾﻦ ﮐﻠﺒــــــــﻪ ﯼ ﺁﻭﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﻣﯽ ﻧﺎلــــم ﻭ ﺍﺯ درد درون مثل قناری
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺑﯿﺸﻪ ﻭ ﻧﯿــﺰﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺯﺩﻡ ﮐﻮﺱ ﺍﻧﺎﻟﺤﻖ ﺳﺮ ﺯﻟﻔﺖ
تقدیر من این بود کـــه ﺑﺮ ﺩﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﻟﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﻢ ﻧﻪ ﭼﻮ ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺩﻡ ﺁﺧــﺮ
ﺗﺎ ﭘﯿﺶ ﺭﺧﺖ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

عمری ست که در وادی ﻏﻢ ﺯﺍﺭ ﻭ ﻧﺰﺍﺭﻡ
ﺑﮕــــــﺬﺍﺭ ﮐـــﻪ ﺯﺍﺭﯼ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺯﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

مهمان من آمد اجـــل ﻭ عشق ﻧﯿﺎﻣﺪ
بی روی ﻋﺴﻞ ﺑﺎ ﺗﻦ بیمار بمیــــــرم

( علی قیصری )
3 16 شهریور 13910 252

نفــــرستی عقــــبِ ﮔﻤﺸـــﺪﻩ ﺭﺍﻫــﯽ ﮔـﺎﻫﯽ


نفــــرستی عقــــبِ ﮔﻤﺸـــﺪﻩ ﺭﺍﻫــﯽ ﮔـﺎﻫﯽ
کـــه حمــایـت کـنی ﺍﺯ ﺯﺍﺭِ ﺗﺒــــﺎﻫﯽ ﮔــﺎﻫﯽ

آمــــدم تـا کــه ﺑﺴﻨﺠﯽ ﺑــﻪ ﺗـــﺮﺍﺯﻭﯼ ﻭﻓــﺎ
ﻭﺯﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣــــــﺮﺍ با پَــــﺮِ ﮐــﺎﻫﯽ ﮔـﺎﻫﯽ

گاهی از عشق لب سرخ تو ای جلوه ی نور
نــــزدم بـــوسه بــه روی رخ ﻣـــﺎﻫﯽ ﮔﺎﻫﯽ

ﺍﻓــــــﻖ ﺩیده مــــــــن ﺭﻧﮓ لیالی بگــرفت
بس که ﺍﻓﺴﻮﻥ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮔﺎهی

ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ ﮐـــﻪ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ بــاغ غـزل
ﺩﻝ و دیـــــن ﻣﯽ ﺑَــﺮﺩ ﺍﺯ ﻧﺎﺯ ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﮔﺎﻫـﯽ

ﻧﻪ ﻣﺠﺎﻟﯽ دهی از نو ﮐـﻪ ﺑـﻪ خـدمت ﺑﺮﺳﻢ
ﻧﻪ ﺍﻣﯿـﺪﯼ ﮐـــــﻪ ﮐﻨﯽ ﻋﻔـــــﻮ ﮔﻨـﺎﻫﯽ ﮔﺎهی

ای عسل بهر خـــــدا زین بنه بر پشت نسیم
گـــذری کــــن به دل ﺳﻮﺧـــﺘﻪ ﺁﻫﯽ ﮔــﺎﻫﯽ

( علی قیصری )
0 3 شهریور 13910 214

ﺷﻮﺭﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻭﺍﻟﻪ ﻭ ﺷﯿﺪﺍﯼ ﻣﺤﻤﺪ


ﺷﻮﺭﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻭﺍﻟﻪ ﻭ ﺷﯿﺪﺍﯼ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻝ ﺳﻮﯼ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﺩﺭ ﻧﻮﻥ ﻭ ﻗﻠﻢ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳّﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻥ ﺧﺎﻝ ﺳﯿﻪ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﮔﻠﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺮ ﻣﺴﺖ ﺭﺥ ﻏﻨﭽﻪ ﯼ ﻋﺸﻘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺠﻞ ﻭ ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﺩﺭ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﯼ ﮐﻮﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ از مشعل ﺳﯿﻤﺎﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﺍﯼ ﺩﻝ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﺣﺮﺍ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﺳﺮﻭﯼ ﮐﻪ مرا دل ببرد از بر و ﻭ ﺑﺎﻻ
ﺑﯽ ﺷﮏ ﮐﻨﺪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﯼ ﻭﺍﻻﯼ ﻣﺤﻤﺪ

ﻣﺴﺖ ﻋﺴﻠﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺤﺮ ﺳﺎﻗﯽ ﮐﻮﺛﺮ
ﺍﻭﻻﯼ ﻭﻻﯾﺖ ﺑﻪ ﺗﻮﻻﯼ محمد

( علی قیصری )
0 3 شهریور 13910 183

سال ها رنگی به ابهام نگاهی بوده ای


سال هــا رنگی به ابهــــام نگاهی بوده ای
شعله ای بر چشم شبهای سیاهی بوده ای

مثل فانوس فـــروزان از رخ مهتــابی ات
بر سیاهی های بختم جلوه گاهی بوده ای

تا نفــس بالا می آید از فضـــای تنــگ دل
در میـان هـــر نفس همــراه آهی بـوده ای

در تلاطم های دریا بین صدها رعد و برق
بادبـان کشتی ام را تکیـــه گاهی بوده ای

جــز زلالی و لطافت در سراپای تو نیست
شک ندارم پاک پاک از هر گناهی بوده ای

بار ها در کــوچه های واژه نقدم کرده ای
مانعــم در هــــر کلام اشتباهی بـــوده ای

کـــرده ای همــراهی ام تا انتهــای زندگی
پس نپندارم رفیـق نیمــــه راهی بوده ای

دامنت را ای عسل هـــرگز رها نتوان کنم
بارهـــا پشت و پنــاه بی پناهی بــوده ای

( علی قیصری )
2 23 مرداد 13910 185

قیامت گشت و قامت خم نکردیم


قیامت گشت و قامت خم نکردیم
به کس کرنش دراین عالم نکردیم

فشردیم پا بر آن عهدی که بستیم
تقلایی چو ارگ بم نکردیم

دو چشم پر هوس را پرده بستیم
نگاه روی نامحرم نکردیم

نصیب ما غریبی بود و هجران
اگر عیشی به ملک جم نکردیم

الا ای آنکه ما را بردی از یاد
شبی از دل دعایت کم نکردیم

به عشق دیدن خورشید رویت
به یک دم دیده را بر هم نکردیم

به صبحی رخ نما جانا که دیگر
دلی را خوش بجز با غم نکردیم

ز فیض آب ناب زندگانی
لبی تر بر لب زمزم نکردیم

به پای دل خطا کردیم و لیکن
طمع چون حضرت آدم نکردیم

ز مژگانت عسل دل پاره گشتم
دل صد پاره را مرهم نکردیم

( علی قیصری )
1 23 مرداد 13910 159

گلی ﺩﺍﺭﻡ ﮐـــﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﺸﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺩﯾﻦ ﺩﺍﺭﺩ


گلی ﺩﺍﺭﻡ ﮐـــﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﺸﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺩﯾﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺮﻭ ﺭﻋﻨﺎ ﺭﺍ ﻃﻔﯿﻞ ﻭ ﺧﻮﺷﻪ ﭼﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

یقیناً کس ننوشیده شراب ﺟﺎﻧﻔــــــــﺰﺍﯾﺶ را
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﯽ ﺍﻧﮕﺒﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣَﻠَﮏ ﺍﺯ ﻣُﻠﮏ ﺟــــﺎﻭﯾﺪﺍﻥ ﺑﺪﺍﺩﺵ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻧﻘﺶ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﺟﻬـــﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﮕﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

ﺳﺤــﺮﮔﻪ ﺳﺎﺣﺖ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺳﯿﺎﺣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻠﺒﻞ
که بر بالای ﻫـــــﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﻮﺍئی ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

لطیف لاله رویم ﺭﺍ کسی جز من ندید از رخ
ﺣﺠﺎب از او ﭼــﻮ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﺩﻫﺎﻧﯽ ﺁﺗﺸﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

ﺧـﺪﺍیا ایمنش گردان تو از چشم بداندیشان
ﮐﻪ ﺭﯾﺤﺎﻥ ﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻃــــﺮﺍﻭﺕ ﺑﺮ ﺟﺒﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

مکان امن و آسایش حریم ﮐـﻮﯼ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺵ ﺍﺯ ﺁنی ﮐﻪ ﻣﻨﺰﻟﮕﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺧُﻠﺪِ ﺑﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺩ

ﮔﻨﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﮔـــﻪ ﺭﺍ ببخش و ﻣﻬـــﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﺭﺍ ﮐــــﺮﺍﻡ ﺍﻟﮑﺎﺗﺒﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ

نمی آید به هم پلکم برای لحــظه ای کوتاه
از آنروزی که چشمانم ﻋﺴﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ کمین دارد

( علی قیصری )
1 23 مرداد 13910 195

کانال غزل ها
کانال دوبیتی ها
اینستاگرام
فیسبوک

© کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت متعلق به علی قیصری می باشد

طراح و برنامه نویس سایت : سهراب قیصری