دسته ها

اشعار پیشنهادی

غزلیات علی قیصری

علی قیصری

از آن ﺭﻭﺯﯼ ﮐــﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺩﺳﺖِ ﭘﯿﻮﻧﺪ


از آن ﺭﻭﺯﯼ ﮐــﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺩﺳﺖِ ﭘﯿﻮﻧﺪ
اسیرم کـرده ای ﺑﺎ ﭼﺸـﻢ ﻭ ﻟﺒـﺨﻨﺪ

به جـرم اینکه چشمم بـر تـو افتـاد
زدی بـر دست و پاهـای دلـــم بنــد

هنوز از عشق رویت مـانده حیران
قلـــم در دست نقــاش و هنـــرمند

برقص ای گل کـه در پهنای هستی
تـو هستی بهتـرین هــای خــداوند

چنان هستی که از عشق تو حافظ
بخــــارا را ببخــشد تا سمــــرقــند

ﭼﻮ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ حجاب از روی رخسار
ﻧﮕــــﺮﺩﺩ ﻣـﺎﻩ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﺗــــﻮ ﻣــﺎﻧﻨﺪ

ﻋﺴﻞ ﺑﺎﻧﻮ ﻋﺴﻞ ﮔﯿﺴﻮ ﻋﺴﻞ ﭼﺸﻢ
ﻟﺒﺖ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻟﺒﺖ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻟﺒﺖ ﻗـــﻨﺪ

( علی قیصری )
1 28 تیر 13920 146

ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺖ


ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻡ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺖ
ﮐﻪ ﺑﻮﯾﺪ ابتدا تا انتهایت

نمی دانستم ای بانو ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ
ﺑﻪ ﺑﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺯﻟﻒ ﺭﻫﺎﯾﺖ

همان روزی که چشمم بر تو افتاد
شدم افسرده و دل ﻣﺒﺘﻼﯾﺖ

ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺪ ﺑﺴﺘﺮﻡ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ

ﺍﮔﺮ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺁﯾﺪ
ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺁﯾﺪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﯾﺖ

روان می شد قلم بر روی صفحه
ﺭﻗﻢ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻏﺰﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﺖ

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ هم ﻧﺨﻮﺍﻧﯽ
ﺑﻤﺎﻧَﺪ ﺑﺮ ﻏﺰﻟﻬﺎﯾﻢ ﺻﺪﺍﯾﺖ

جفا کردی که از خویشم براندی
مگر بیگانه گردد آشنایت

زدند ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﯼ ﺯﺍﮔﺮﺱ
ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺷﺪ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﻧﺎﯾﺖ

نکن شکوه ﻋﺴﻞ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺘﺎﻥ
ﺩﻝ ﻧﯽ ﺑﺸﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﺷﮑﻮﻩ ﻫﺎﯾﺖ

( علی قیصری )
0 27 تیر 13920 128

اگر یک شب نبینم روی ماهت


اگر یک شب نبینم روی ماهت
شود روزم چو چشمان سیاهت

مبادا از هوس گاهی نگاهی
بلغزد روی چشم بی گناهت

کبوتر جامه ی آبی بپوشد
نگاهش گر بیفتد بر نگاهت

من آن مستم که عمری دست و سر را
بساییدم به پای بارگاهت

گمان کردم که چون یوسف بگردد
هر آنکس شد اسیر قعر چاهت

هوای بی کسی ایدل چه سرد است
بغل بگشا که آیم در پناهت

عسل ، بیچارگی را شکوه ای نیست
هزاران چون منی شد گرد راهت

( علی قیصری )
0 28 تیر 13920 147

ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﺯﻣــــــﺰﻣﻪ ﺁﻫﻨﮕﯽ ﺍﺯ ﺳﺎﺯ ﺷﻤﺎ


ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﺯﻣــــــﺰﻣﻪ ﺁﻫﻨﮕﯽ ﺍﺯ ﺳﺎﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﻧﻐﻤﻪ ﻏﻮﻏــﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖِ ﺍﻋﺠــﺎﺯ ﺷﻤﺎ

ﺩﻭﺵ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﯼ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺑﻢ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﺑﺎﺭ ﻏﻢ
ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﮕـــــﺮﺩﻡ ﻣﻌﺘـــﺮﻑ ﺍﺯ ﮐـﺎﺭ ﻣﻤﺘــﺎﺯ ﺷﻤﺎ

وقتی صدایم می زنی بر تپه هــای همدلی
میﮔـﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺧــﻮﺩ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﺎ ﺑﺎﻧﮓ ﺁﻭﺍﺯ ﺷﻤﺎ

اصلاً بیا با ﺩﻟﺒــﺮﯼ ﻭﺍ ﮐﻦ ﮔــــــﺮﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺮﯼ
ﺗﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﺑﺎﺭﺍﻧـــﻢ ﮐﻨــﺪ ﺯﻟــــﻒ ﻏــﺰلساز ﺷﻤــﺎ

گفتم که دیدن میکنی از حافظ و شیخ اجل
ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ مهمان می شوم در ﺷﻬﺮ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺷﻤﺎ

در لابــلای گفتــــگـو وقتی تبســم می کنی
پر می کشد احساس مــن بر بامِ ابــراز شما

ﺁﺑﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﺩ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ
ﺗﺎ ﺑﯿﮑــــﺮﺍﻧﻢ ﻣﯽ ﺑـﺮﺩ ﭼﺸﻢ ﭘــﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﺷﻤﺎ

ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐــﺮﺩﯼ ﻋﺴﻞ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﻓﺬﺕ
ﺟــﺎﻧﺎ ﻗﯿﺎﻣـﺖ ﻣﯽ ﮐـــﻨﺪ ﺁﻩ ﻣــــﻦ ﻭ ﻧﺎﺯ ﺷﻤﺎ

( علی قیصری )
0 21 خرداد 13920 147

بـه ژرفای همـان برفی کـه بـر الـوند می خواهم


بـه ژرفای همـان برفی کـه بـر الـوند می خواهم
تـو را زاینــده رودی پُرتــر از ارونـد می خواهم

بتاب ای مـاه مهتـــابی دمـــادم بـــر سیاهی ها
گـــرفتاران شب ها را رهــا از بنـــد می خواهم

بـه هنگام گـــــرفتـاری گــــره بــگشاید از کــارم
همان یک تار گیسویت که با سوگند می خواهم

به سانِ قـــوری چینی تَــرک افتـــاده در جسمم
بزن بندی به هر بندم که چینی بند می خـواهم

کماکان غنچـه های لالــــه گونت را شکـــوفا کن
لبت را چون شقایق ها پر از لبخـند می خواهم

دیابت دارم و دانم علاجش قهـــوه ی تلخ است
ولیکن از لب سـرخــت نبات و قــند می خواهم

چنان خوبی کـه عمری را بـه یادت زندگی کردم
نمی دانی که عطـر خاطـرت را چند می خواهم

بـــه دیـــدار مـنِ دلخون عسل راضی نمی گردی
جفایم کن کــه در دنیا تو را خرسند می خواهم

( علی قیصری )
1 16 خرداد 13920 126

ﺩﺭ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻫﺎ ﭼﻬــﺮﻩ ﯼ ﻧﯿﮑــﻮﯼ ﺗـﻮ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ


ﺩﺭ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻫﺎ ﭼﻬــﺮﻩ ﯼ ﻧﯿﮑــﻮﯼ ﺗـﻮ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﻫـﺮجا ﻧﮕــﺮﻡ ﺟﻠـﻮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺗــﻮ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ

اصلاً همــه جــا پـــر شـــده از عطــر دلاویز
ﺁﻏــﺎﺯ ﺑﻬـــــﺎﺭ ﺍﺯ ﺗـﻦ ﺧـﻮﺷﺒﻮﯼ ﺗــﻮ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ

بی خویشم و یک لحظه ندارم خـبر از خـود
ﺍﯾﻦ ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯼ ﻫﺎ همـه در ﮐـــﻮﯼ ﺗﻮ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ

شیــریــن بکــن از کنــج لبــت کــام دلـــم را
انبــوه عســل در دل کنـــدوی تــو پیـداست

وقـتی کـــه صبـــا چــاک زند پیــــرهنـت را
در بـرکه ی پاکیزه دوتا قــوی تــو پیـداست

این بـار نـزن تیــــر خــلاص از خـم مــژگان
بــر روی تنـم ضــربه ی چاقوی تو پیداست

ای جـــان مـــن ارزانی و قـــربانِ ســــرشتت
پیــوند ﻭفــاداری ات ﺍﺯ ﺧــﻮﯼ ﺗــﻮ پیداست

گلــــواژه بــریـز ای عسل از زلــف کـمنــدت
ﺍمواج ﻏﺰﻝ ﺑﺮ ﺷﮑﻦِ ﻣـــــﻮﯼ ﺗـــﻮ ﭘﯿــﺪﺍﺳﺖ

( علی قیصری )
0 6 خرداد 13920 139

منتظر بـــودم بیائی ســـوی دامــم ای عزیز


منتظر بـــودم بیائی ســـوی دامــم ای عزیز
تا بگــــردی در بغل آهــــوی رامــم ای عزیز

ﺭﻭبــــروی دیــدگانم جـوخه ی آتش بپاست
بوی غـم دارد فضای صبح و شامم ای عزیز

خـــاک دنیا را قیامت جمله بــر سر می کنم
گـــر نگیـــری از رقیبــان انتقامـــم ای عزیز

ﮔﻔﺘــﻪ ﺑـﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﻏـــﺰﻝ نام مـــرا هـــرگز نبر
شاه بیت شعـــرهایم را چه نامــم ای عـزیز

تازه فهمیدم کــه از مهـر تو عاشق گشته ام
بی تو چون مصراع شعری ناتمامم ای عزیز

پیش رویت ساغـر پــر باده را سر می کشم
زهـــر اگــر آغشته بنمائی به جامم ای عزیز

خیـــره گـردیدم به مستی در بر چشمان تو
تا بفـــرمائی جــــوابی بـر سلامــم ای عزیز

شاهدی کز درد عشقت دارم از کف می روم
یــا که درمانـم بکـن یا کـن تمامـم ای عــزیز

گـر نمی دادی به پیغامم جواب از روی مهر
واژه ها گـم گشته بودند از کلامـم ای عزیز

عاقبت از بی قــــراری در بــــدر دنبـــال تو
خاک عالـم طی شود در زیـر گامم ای عزیز

ای عسل آب حیاتــم در لب شیرین تــوست
آرزو دارم بـــر آیـــد از تو کامـــم ای عــزیز

( علی قیصری )
0 17 اردیبهشت 13920 148

ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﮐـــــﻪ ﺑـﺎ ﻻﻻﯾﯽ ﺍﺕ ﺧـــــﻮﺍﺑــﻢ کنی


ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﮐـــــﻪ ﺑـﺎ ﻻﻻﯾﯽ ﺍﺕ ﺧـــــﻮﺍﺑــﻢ کنی
عمـری از فـانـوس رویت غـــرق مهتـــابم کنی

گـــرچه چـال گـونه هایت می بـرد از دل قرار
روبـــرویم خـنده می ﮐــﺮﺩﯼ ﮐــﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﻢ ﮐﻨﯽ

دیــن و دل را سال هــا در راه عشقت داده ام
تا مگـــر مست و خـــراب از بــاده ی نابم کنی

دانـــه ی بی ریشه ای بـــودم بــدور از آفتـاب
گـــوشه ی باغ تـــو روییـدم کــه سیـرابم کنی

قطره قطره اشک غــم از دیدگانم جاری است
لحظه ای راضی نمی گـردی کــه شـادابـم کنی

منتظـر بــودم مسیحـا گــونه بـر مــن بگــذری
راحــت و آســوده حــال از درد اعصــابم کنی

ای عسل درمـان دردم بـــر لـب ســرخ تــو بود
نـوشـــدارویــم نمی دادی کـــه سهـــرابم کنی

( علی قیصری )
0 8 اردیبهشت 13920 127

در بر ِ آرامِ جانم بستر خوابم دهید


در بر ِ آرامِ جانم بستر خوابم دهید
جای وی را در میانِ چشم پر آبم دهید

دیده ام آزرده گردید از سیاهیهای شب
آسمانی پر ستاره پیش مهتابم دهید

یا برای دیدنش در قعر دریایم برید
یا نشانی از شکوه دّر نایابم دهید

در کویر خشک و سوزان خسته ای لب تشنه ام
تا که دارم نیمه جانی جرعه ای آبم دهید

می خورم از درد عشقش تا سحرگه پیچ و تاب
ای طبیبان هر سه وهله قرص اعصابم دهید

قامتم شد چون کمانی از خم ابروی یار
می رود جان از تنم جا زیر محرابم دهید

در نهایت سر برآرام مثل دانه از زمین
مثل پیچک دور اندام عسل تابم دهید

( علی قیصری )
0 3 اردیبهشت 13920 160

در غم هجر تو گریان و غمینم چکنم


در غم هجر تو گریان و غمینم چکنم
سر شب تا به سحر زار و حزینم چکنم

دانم از درد گران جان بسلامت نبرم
زنهان تیر غمت کرده کمینم چکنم

گفته بودی ز پی ات ناله و زاری نکنم
بی تو ای خلوتی ِ پرده نشینم چکنم

با نگاهی به رخت عاشق و دلبسته شدم
در بر رویت اگر خوش ننشینم چکنم

از ازل تا به ابد کار ِتو غارتگری است
می برد چشم سیاهت دل و دینم چکنم

سحر از بوی تو مستی بکند باد صبا
آخر ای غنچه لب خلد برینم چکنم

ترک منزل مکن ای لاله رخ ِ آینه رو
نشوی گر تو شبی نقش نگینم چکنم

آسمان تیره و تار است و پر از گرد و غبار
جلوه شبها ننمایی به ز مینم چکنم

بسر آمد دگر آن صبر و شکیبایی من
عسل از لعل لبت بوسه نچینم چکنم

( علی قیصری )
0 28 فروردین 13920 204

آن ترک پریچهره که چون پنجه یِ هور است


آن ترک پریچهره که چون پنجه یِ هور است
بر روی لبش شربتی از آبِ طهور است

سروی که برافراشته چنین از قد و بالا
شبنم ز گلستان وجودش به وفور است

گر چهره گشاید شبی آن شمع دل افروز
بر گرد رخش هاله ای از پرتو نور است

تبلیغ مکرر نکنم ز آن بت چینی
چون جسم پری پیکرش از جنسِ بلور است

چون بلبل مستی که کند نغمه سرایی
اوقات خوشم در بر گل وقت حضور است

دیگر مکنید عیب منِ بیدل حیران
دل در هوس لعل لبش عینِ تنور است

در باغ پر از گل به ره لاله و سنبل
بلبل به غزلخوانی و قمری به سرور است

زاهد دهد از فهم کجش حکم به تکفیر
نفی سخنش کن که همه روی غرور است

گفتم شبی ای مایه ی جان مونس من باش
گفتا عجبم از تو که پایت لب گور است

روزی که رقیبم ز رخ و چشم و لبش گفت
گفتم حفظ اللهِ عسل چشم تو شور است

( علی قیصری )
0 19 فروردین 13920 123

ﻫــﺮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐــﻪ به سوی ﺩﻝ ﻣــﻦ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﯼ


ﻫــﺮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐــﻪ به سوی ﺩﻝ ﻣــﻦ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﯼ
کمــرم ﺭﺍ ﭼـــﻮ ﮐﻤــﺎﻥ ﺍﺯ ﺧـﻢ ﺍﺑــــﺮﻭ ﮐﺮﺩﯼ

ﺁن چه ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺗــﻮ ﺷﺪ باعث ﺁشفتگی ام
ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺑﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ بافه ی ﮔﯿﺴﻮ ﮐﺮﺩﯼ

گــذر از شعر و غــزل کردی و با عِطر نفس
دفتر ﺧﺎﻃـــﺮﻩ ﺭﺍ ﺧّـــﺮﻡ ﻭ ﺧـــﻮﺷﺒﻮ ﮐﺮﺩﯼ

بــردی از عشوه گــری از دلـــم آرام و قرار
ﺩﺍﻣـــــﻦ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺳـﺮِ ﺯﺍﻧـــــﻮ ﮐـــﺮﺩﯼ

آن همه بوی خوش از دامن پُرچین ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
شب ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺍﮔـــﺮ ﺑﺎ ﮔﻞِ ﺷﺐ ﺑﻮ ﮐـﺮﺩﯼ

مثل ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻬـــﺎﺭﯼ ﮐـــﻪ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺑــــﻪ ﮐـــﻮﯾﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﺮ ﻋﻄﺸﻢ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﻪ ﻫــــﺮ ﺳﻮ ﮐﺮﺩﯼ

گــرچه بــر روی لبت زل زدم از راه هــوس
خواهشی از تو نکـــردم ﮐــــﻪ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﮐﺮﺩﯼ

زدﯼ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﺯ گوشه ی چشم
پاره سنگم عسل ﺍﺯ جمبل و جــاﺩﻭ ﮐـــﺮﺩﯼ

( علی قیصری )
0 14 فروردین 13920 155

ناگهان ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﺍﺯ ﺣﮑـﻢِ ﻗﻀﺎ ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ


ناگهان ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﺍﺯ ﺣﮑـﻢِ ﻗﻀﺎ ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ
گاهی ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻏﻢ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻫـﺎ ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ

دلـربائی کن کماکان در میان کــوچه ها
ﺟﻠـــﻮﻩ ﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺁئینه ﻫﺎ ﮐـﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ

از همین فـردا بیا در ﺑﯿﻦ گندمـزار عشق
در میان لاله ها لطفی به مـا ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ

موجی از امواج گیسو را رها کن بر کمر
روسری را از سرت اصلاً سوا ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ

ﺑﻮﯼ ﻋﻄـــﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻦ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ما ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺻﻔﺎ ﮐﻦ، ﻧﺎﺯﮔﻞ

لحظه ای، ای نازنیــن بانو به سروقتم بیا
دردِ بی درمــانِ عاشق را دوا کن، نازگل

ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫــﯽ ای عسل ﭘﺎ ﺭﻭﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺑﻨﻪ
ﺑﺴﺘﺮ ﮔﻠــــﻮﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺎ بجا ﮐﻦ، ﻧﺎﺯگل

( علی قیصری )
0 25 اسفند 13910 144

لحظه ای ازغمم آزاد نکردی، کردی؟


لحظه ای ازغمم آزاد نکردی، کردی؟
دل غمگین مرا شاد نکردی، کردی؟

رفتم از یاد و به ذهنت متبادر نشدم
گاهی از خاطره ها یاد نکردی، کردی؟

کمرم از ستم قاضی دوران بشکست
اندکی شکوه ز بیداد نکردی، کردی؟

بیدِ هر باد وزان بودی و گاهی حرکت
بر خلافِ جهتِ باد نکردی، کردی؟

لاله دلخون شده بود از وزش باد خزان
فتنه را دیدی و فریاد نکردی، کردی؟

بذر ایکاش نشاندی به گِل من گُل من
سبزم از ریشه و بنیاد نکردی، کردی ؟

نکشیدی تو عسل سر به سرای دل من
خانه را جز به غم آباد نکردی، کردی؟

( علی قیصری )
0 21 اسفند 13910 137

ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩِ ﻧﺎﻓﺬﺕ ﺍﻋﺠــــﺎﺯ ﻣﯽ ﮐـــﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ


ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩِ ﻧﺎﻓﺬﺕ ﺍﻋﺠــــﺎﺯ ﻣﯽ ﮐـــﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﺸﻮﻩ ﺭﺍ ﺣﯿﻦِ ﺳﺨﻦ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ

ﺣﻠﻘﻪ می کردم چو ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺖ
ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﺯﻭﺍﻧــﻢ ﻧﺎﺯ ﻣﯽ ﮐــــﺮﺩﯼ ﮐـــﻪ ﭼﻪ

ﺁﻥ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮔﻞ ﺩﻝ ﻣﯽ ﺭﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ
ﺩﮐﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐـــﻪ چه

کــوچــــه باغ دلشگا را می نهادی زیـــر پا
دلبــری از مـــردم ﺷﯿﺮﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ

با پرستوهای مست و عاشق و گم کرده راه
صحبت از انگیزه ی پرواز می کردی که چه

بر سر دروازه قرآن با دف و چنگ و سه تار
شهر حافظ را پر از آواز می کردی که چه

ﻣﯽ ﺯﺩﯼ ﻋﻤﺪﺍً ﮔﺮﯾﺰﯼ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻣـﻦ
ﺩﺭ ﻏﺰﻟﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﯾﺠﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻪ

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﺑﺎﻧﻮ ﺑﻔــــﺮﻣﺎ ﺩﺭ حضور ﺩﯾﮕـــﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺭﺍ ﺍﺑـﺮﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩی که چه

( علی قیصری )
0 20 اسفند 13910 130

شب کــه پریشان بشود زلف خـم سیاه تو


شب کــه پریشان بشود زلف خـم سیاه تو
ستـاره چشمک بزند بـه عشق روی مـاه تو

مقصدم از روز ازل چهــره ی زیبای تو بود
تا چــه به روزم آورد چشم و لب و نگاه تو

تــرسم اگـر نیمه شبی چــاره ی دردم نکنی
بی حــد و انـدازه شود آه مـــن و گنـاه تــو

مه رخ دلــربای مـــن از همه سو احاطه ای
کس نتــواند بکند رخـــنه بــه جـــایگاه تو

منتظرم کــه جمعه ها حلقـه ی در را بـزنی
تا غـــزل و شعر تــری سر بِبُرم بــه راه تـو

سهواً اگــر گذر کنی کوچه ی بن بست مـرا
بــوسه زنــم روی لبت آنــدم از اشتباه تــو

جــانِ عسل ثانیـه ای پنجــــره ها را بگشا
شیفتــه ی آشفتـه دلی آمــــده در پناه تـو

( علی قیصری )
0 18 اسفند 13910 310

گـرچـه عمری شده ام بی خبر از ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﯾﺶ


گر چه عمری شده ام بی خبر از ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﯾﺶ
می دوم ﻓﺎﺻﻠـﻪ ﻫـــﺎ ﺭﺍ ﮐـــﻪ ﺑﯿﺎﺑﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﯾﺶ

روز و شب در تب و تابم ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﺩﺭﯾـﺎ ﺑﺮﺳﻢ
تـا دل و جـان بسپارم بـه سـر ﺳﺎﺣـﻞ ﺧـﻮﯾﺶ

در حقیقت بـه سـرم شوق رسیدن زده است
وعده دادم کـه شبی سـر بنهم بـر ﮔِﻞ ﺧﻮﯾﺶ

لحظــه هـا را بشِکافـم بــه هــوای رخ دوست
مگـر آن جــا بگشایــم گـــره از مشکل خـویش

آنقــــدر بهــــــره نصیبــــم شــده از تجربیات
که در آخــر ببــرم فـــایده از حاصل خـویش

اینهمه کجروی از پــرتــو رخسار ﮐﺴﯽ ﺳﺖ
ﮐﻪ شبی ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺮﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﺪﻡ ﻏﺎﻓﻞ ﺧﻮیش

می دوم فاصلـه هــا را کـــه به مقصد برسم
تا مگـر لطف عسـل را بکنــم شامــل خـویش

( علی قیصری )
0 10 اسفند 13910 138

عشقش از هر روز دیگر بیشتر


عشقش از هـــر روز دیگـــر بیشتر
می زنــــد در پـای قلبـــــم ﻧﯿـﺸﺘﺮ

هــر کسی دارد بـه دل انـدیشه ای
در وصالش مــن خیـال اندیش تر

دیـن و دل را می بــرد با یک نگاه
آنچنان کزخودشوم بی خویش تر

گفتـم آخــر می رود از خــاطــرم
در نبـودش دل بـه فــردا ریش تر

یک نفس چشـم انتظاری می کند
لحظــه را پیوسته پـر تشویش تر

دسـت رد دلبـر زنــد بــر سینـه ام
گـر گـذارم پـا بـه سویش پیش تر

با کـه گویم دل بِبُـرد از مـن عسل
او دوان و من پی اش درویش تر

( علی قیصری )
0 8 اسفند 13910 147

از هجر تو جانا رمقی در بدنم نیست


از هجر تو جانا رمقی در بدنم نیست
می میرم و جز یاد تو در جان و تنم نیست

گر پاره کنی جامه ی جان را ز گریبان
جز نافه ی خوشبوی تو در پیرهنم نیست

بازآ که تنم زیر لحد خاک سیه گشت
جسمم همه پوسید و نخی از کفنم نیست

حیرانیم از شعشه ی جلوه ی ذات است
بر روی افق آن مه پرتو فکنم نیست

گفتی که به مفتاح دعا رخ بگشایم
از برق وجودت خبر از خویشتنم نیست

با حکم قضا جان قلم را بگرفتند
فریاد به دل هست و زبان سخنم نیست

دیروز ستم کرد و لبم را ز نخی دوخت
امروز بجز سرب و گلوله به تنم نیست

آلاله و نسرین و سمن گشته سیه پوش
بر روی سرم سایه ی سرو چمنم نیست

ای باد صبا مشک و عبیر از عسل آور
هر نافه به خوشبویی زلف سمنم نیست

( علی قیصری )
0 26 بهمن 13910 162

گرچه از روز ازل خاکِ ﮔﯿﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ


گرچه از روز ازل خاکِ ﮔﯿﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ
بعدها سبز ﺑﻪ ﺍﮐﺴﯿﺮِ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺟﻠﻮﻩ ﻧﻤﻮﺩﯼ ﺑﻪ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻢ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ
ﺧﯿﺮﻩ ﺑﺮ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﻭ ﺳﯿﺐ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ تو را دیدم و دیدی تو مرا
ﻋﺎﺷﻖ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻟﺐ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻣﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﻣﺎﻧﻊ ﺳﯿﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺻﻒ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺳﺎﺩﮔﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺳﭙﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

یک نفس پنجره را باز نمودی که سحر
ﺧﻨﮏ ﺍﺯ ﻟﻄﻒ ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﭘﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺩﻝ ﺭﺍ ﻧﺴﭙﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ
ﻭﻟﯽ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﯼ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﺷﻮﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﺑﮕﺬﺷﺖ
ﭘﯿﺮی ام ﺩﺍﺩ ﮔﻮﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

( علی قیصری )
0 23 بهمن 13910 126

با عشوه نگاهی به نگاهم کن و برگرد


با عشوه نگاهی به نگاهم کن و برگرد
آشفته ازآن چشم سیاهم کن و برگرد

بیرون ز برینم مکن ای حور بهشتی
باخنده اشارت به گناهم کن و برگرد

در هم بشکن بانفست شیشه ی دل را
در گوشه ای از آینه آهم کن و برگرد

شیرازه ی دل را مبر از آن خم ابرو
هنگام درو ذره ی کاهم کن و برگرد

چون بیژن رسوای زمانم ز زمانه
بی زمزمه زندانی چاهم کن و برگرد

گر بوسه پی بوسه تمنا بنمودم
در پیش همه خوار و تباهم کن و برگرد

حالا که تحمل نکنی ماندن من را
پس بدرقه تا نیمه ی راهم کن و برگرد

با پیچش زلفت ببری مذهب و دین را
عاطر ز نسیمی به پگاهم کن و برگرد

بر من بگشا ای عسل امشب رخ خود را
مهتابی از آن جلوه ی ماهم کن و برگرد

( علی قیصری )
0 17 بهمن 13910 142

همان روزی که سر دادم سرود زندگانی را


همان روزی که سر دادم سرود زندگانی را
تلف کردم ز نادانی بهار نوجوانی را

چو بگشودم در دل را بروی غنچه ای زیبا
به روی دیده می دیدم شتاب عنفوانی را

بدور از منزل و ماوا بسان مرغ سر در بال
تحمل کرده ام عمری غم بی آشیانی را

چرا ای ماه نورانی سراغم را نمی گیری
که بر سقف شب آویزم چراغ جاودانی را

شبی از عمر کوتاهم نگردید آسمان روشن
که از پروین بیاموزم ره چشمک پرانی را

درین دنیا که همواره برد غم از خوشی سبقت
ز جان باید بپردازی بهای شادمانی را

ز جور این جفا پیشه خداوندا کجا باشد
علمداری که بر دارد درفش کاویانی را

بود بر حسن مانوسم زبان بلبلان قاصر
مگر با چشم دل بینی انیس آن جهانی را

نمی دانم عسل را در کجا باید کنم پیدا
که از روی لبش گیرم شراب کامرانی را

( علی قیصری )
0 13 بهمن 13910 104

ﺑـــــﻮئی ﺍﺯ بــاغ ﮔـــﻞ ﺁﯾــﺪ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻟﯿﻨــﻢ ﻫﻨﻮﺯ


ﺑـــــﻮئی ﺍﺯ بــاغ ﮔـــﻞ ﺁﯾــﺪ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻟﯿﻨــﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ ﺯﻟﻒ ﻣﺸﮑﯿﻨــــــﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﺷﺐ ﻣﺤــــــــﻮ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺭﻭﯾﺎئی ﺷﺪﻡ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺁﻥ ﺧــــــــﻮﺍﺏ ﺩﻭﺷﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩ ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻫـــــﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﯿﻨﮕﻪ ﺧــــــﻮﺷﻪ ﭼﯿﻦ روی ﭘﺮﻭﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﺳﺎﻣﺎنی ام ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﺲ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ ﮐــــﺒﻮﺗﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺷﺎﻫﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺮﻣﻼ ﮐــــــﺮﺩﻡ ﻏﻤــــﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﯿﺒﺎﻥ ﺍﯼ ﺣﮑﯿﻢ
ﺩﺭ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺧـــــــــﺎﺭ ﻏﻢ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻧﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

آخــر ﺍﺯ ﭼـــــﺮﺥ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﺩﺍﻧﻪ ﯼ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺩﻝ ﺑـــــﺮ ﺳﻨﮓ ﺯﯾﺮﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺩﻭ ﺍﺑـــــــﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻌﺘﮑﻒ
ﺯﺍﻫﺪ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺸﯿﻦ ﮔﻮﯾﺪ ﮐــــــــﻪ ﺑﯽ ﺩﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺎﻏﺒـــــﺎﻥ ﺯﺩ ﺁﺗﺸﯽ ﺩﺭ ﮔﻠــــــﺸﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫــﺎ
ﭘﯿﺮﻫــــﻦ ﺍﺯ ﺧــــﻮﻥ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻧﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺗـــــــــﻢ ﺳﺮﺍﯼِ مثل ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ ﻋﺴﻞ
ﺯﯾﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻘﻒ ﮐﺒﻮﺩ ﺍﯼ ﺩﻝ ﭼﻪ ﻏﻤﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

( علی قیصری )
0 12 بهمن 13910 146

سالها رفت و ﺷﺒﯽ ﻣﺤـــــــﺮﻡ ﺭﺍﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ


سالها رفت و ﺷﺒﯽ ﻣﺤـــــــﺮﻡ ﺭﺍﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ساز دل ﻭ ﺳﻮﺯ ﻭ ﮔـــــﺪﺍﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ

همچنان ﺑﺎ ﺩﻝِ ﭘﺮ ﻏﻢ ﺳﺮِ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ
ﺿﺮﺑﻪ ﺑــﺮ ﺩﻑ ﺯﺩﻡ ﻭ ﻧﻐﻤﻪ ﯼ ﺳﺎﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ

قبله ی اول من ﻣــــــﺮﮐﺰ ﺍﺑـــــﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
بانیِ ﻣﻌﺠـــــــﺰﻩ ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﻧﻤـــــﺎﺯم ﻧﺸﺪﯼ

پشت کــردی به ﻣﻦ ﻭ ﺭﻭی نمودی ﺑﻪ ﺻﺒﺎ
ﺁﺧـﺮ ﺍﯼ ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﮔﻞ ﻏﻨﭽﻪ ﯼ ﻧﺎﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ

مــنِ آواره فسردم به کـــــــــــویر ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺍﺑـــــﺮِ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽِ ﺻﺤـــــــــــﺮﺍﯼِ ﻧﯿﺎﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ

پـــُر شدم عاقبت از عاشقی و بوالهـوسی
ﻣـــــــﺮﻫﻤﯽ ﺭﻭﯼ ﺩﻝ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺑﺎﺯﻡ ﻧﺸـﺪﯼ

دیده بودی تو ﻋﺴﻞ بیکس ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍم
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻣﻮﻧﺲ ﺷﺒﻬــــــــﺎﯼ ﺩﺭﺍﺯﻡ ﻧﺸﺪﯼ

( علی قیصری )
0 26 دی 13910 145

ﺁنکــه ﺭﺍ جــا داده ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﺩﻟـــــﻢ


ﺁنکــه ﺭﺍ جــا داده ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﺩﻟـــــﻢ
ﻟﻄﻒ ﺍﻭ ﺩﯾﮕـــــﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺯﻣـــﺎﻧﯽ ﺷﺎﻣـــﻠﻢ

هـــر دقیقه دیدگانم حلــــقه بر ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﺳﻬﻮﺍً ﺑﯿﺎﯾﺪ لحظـــه ای ﺩﺭ ﻣﻨــﺰﻟـــﻢ

ﺳﺎﻟﻬﺎ بــــودم به عشق ِروی او ﭘــــــﺮﻭﺍﻧﻪ ﺍﯼ
ﮔـــــﺮﭼﻪ می دانستم آخــــر ﺑﺮ ﻣﺪﺍﺭﯼ ﺑﺎﻃﻠﻢ

ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻦ ﺑﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ
ﻣﺎﺿﯽ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ ﺁﻣــﺪ ﺟــﺎﯼِ ﻓﻌــﻞ ﻭ ﻓﺎﻋﻠﻢ

ﺳﺎﻗﯿــــﺎ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺁﺗﺸﮕـــﻮﻥ ﺑﮕـــﺮﺩﺍﻥ ﭼـﺎﺭﻩ ﺍﯼ
تا مگــــر در بی حواسی حـــل بگرﺩﺩ ﻣﺸﮑﻠﻢ

کشتی بی بادبان افتـــــاده در گـــــرداب غم
می کند طـــــوفانِ بر پا گشته دور از ساحلم

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ، ﺑﺎ ﻧﺎﺯ ﻭ ﻋﺸﻮﻩ بــــر مـــــزارم ﭘﺎ ﺑﻨﻪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟــــﺎﯼ ﺧـــــﺎﺭ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﮔُﻞ ﺑﺮﻭﯾﺪ ﺍﺯ ﮔِﻠﻢ

( علی قیصری )
0 18 دی 13910 135

به همان گونه که با اهل محل خواهم ساخت


به همان گونه که با اهل محل خواهم ساخت
با لبت بوسه ای از جنس غزل خواهم ساخت

هر کجا بینم اگرغنچه گلی شبه تو را
غزل تازه تری روی بدل خواهم ساخت

چشم شب را بدرانم ز پی دیدن تو
دیده را تا به سحر وصل زحل خواهم ساخت

تن خود را بسپارم چو به دستان طبیب
بی غم ضایعه در زیر عمل خواهم ساخت

منزلم سست و خراب آمده از زلزله ها
من آواره مکان زیر گسل خواهم ساخت

هر زمانی که بگیرم به بغل عکس تو را
با لبان شکرین توعسل خواهم ساخت

( علی قیصری )
1 17 دی 13910 136

ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ


ﻣﺜﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﺭﺯﻭﻫـــــﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻐــــﻞ جــا ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﮐﻮچـــه ﻫﺎﯼ ﮐــــﻮﺩﮐﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ
ﺷﯿﻄﻨﺘﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤــﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بین وهم و دلهــــــــره در ﻓﺼﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ
ﺭﺩّ ﭘﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬـــﻞ ﺍﺟﻞ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﯼ ﺻﺒﺎ ﻣﮕﺬﺭ ﺷﺒﯽ ﺍﺯ ﮐـــــﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺶ ﺻﺪ ﻏﺰﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

بس کـــه ﻋﻤﺮﯼ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻣﻮﺝ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺍﻡ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻧﯽ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﺩﮐﻞ ﺟـــــــﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

عــــرصه ی اندیشه با حکم تحجر بسته شد
سالها در شهر ما ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺑﺪﻝ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

دوره ی آداب و رسمِ خـــــوبِ ایرانی گذشت
یاد فرهنگی که در ضرب المثل جا مانده است

ﻣﻦ ﮐـــﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﻃﺒﻌﯽ ﺷﮑﺮﮔﻮﻥ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ
ﻃﻌﻢ ﺷﯿﺮین از لب سرخ ﻋﺴﻞ ﺟﺎ ﻣﺎنده ﺍﺳﺖ

( علی قیصری )
3 16 دی 13910 117

همواره اگر در بر من ساغر و می بود


همواره اگر در بر من ساغر و می بود
این راه نپیموده شبی یکسره طی بود

روزی که درختم بشکست از در سازش
بر روی تنم آتشی از سوزش دی بود

بر کش ز گلویت غم دل را که به شیون
در سوگ سیاوش همه شب ناله ی نی بود

یادی مکن از زاهد سالوس ستمگر
کاین بار مذلت همه از جانب وی بود

ایمن نبود کاخ شه از باد حوادث
وآن تاج زمرد که ضمانش سر کی بود

گفتم به صبا نافه ی خوش را ز که داری
گفتا که گلی در ره ما غرقه ی خوی بود

در خلوت صوفی سحر از جلوه ی ساقی
بر جام تجلی ز ازل جرعه ی می بود

از روز ازل گفتم و گویم که در این راز
اکسیر غم عشق عسل در رگ و پی بود

( علی قیصری )
1 3 دی 13910 115

آرزوئی که به دل ماند و مَنش می دیدم


آرزوئی که به دل ماند و مَنش می دیدم
میوه ای بود که در باغ تَنش می دیدم

مه مهتاب تنی بود که در تور لطیف
طرحی از طرفه ی در پیرهنش می دیدم

پشت پرچین خیال آن طرف خاطره ها
دو سبد سیب لطیف از بدنش می دیدم

آن زمانی که ز دل زل زده بودم به افق
جلوه ای از رخ پرتو فکنش می دیدم

تو شکوفا ز رخ و ظاهر او بودی و من
موجی از زلف شکن در شکنش می دیدم

به سراپای وجودش ذره ای عیب نبود
صنمی بود و چو سرو چمنش می دیدم

آنقدر چشم و لبش ناز و فریبا شده بود
که تو گویی چو دّری در عدنش می دیدم

شاید آن جلوه عسل بود که آن سوی حصار
چو گلی غنچه لب وخوش دهنش می دیدم

( علی قیصری )
0 1 دی 13910 121

ﺍﯼ طعم ﻟﺒﺖ مثـل ﺍﻧﺎﺭ ﺷﺐ ﭘﺎئـیز


ﺍﯼ طـعم ﻟﺒﺖ مثـل ﺍﻧﺎﺭ ﺷﺐ ﭘﺎئـیز
مستم بنما دیگـر از آن ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺮﯾﺰ

ﺑﺎ ﻧﺎﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺟﻬـﺎﻥ کـم بزن ﺁﺗﺶ
ﺑﺎ ﻋﺸﻮﻩ ﮔﺮﯼ ﺭﻩ ﺑﺰﻥ ﺍﺯ ﻟﺸﮑﺮ ﭼﻨﮕﯿﺰ

وقتی ﮐـﻪ تــو ﺩﺭ باغ ارم پا بگـذاری
ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﮔﻞ ﻧﻐﻤﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﻍ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ

ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺧﺰﺍﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑﺶ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺧـﺎﻧﻪ ﺧــﺮﺍﺑﻢ ﻧﮑـﻨﺪ ﺳﺮﺩﯼ ﭘﺎئـیز

ﭼﺸﻤﻢ که به روی ﺭﺥ ﺯﯾﺒﺎﯼ تو افتاد
ﺍﺯ ﺟﺬﺑﻪ ﯼ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ ﺫﺭﻩ ﯼ ﻧﺎﭼﯿﺰ

ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺩﻟـﻢ ﭘـﺮ ﺑﺰﻥ ﺍﺯ ﻗـﻮﻧﯿﻪ ﺗﺎ ﺑﻠﺦ
تا ﺷﻤﺲ ﻣﻦ ﺁﯾﺪ مگر ﺍﺯ ﺧﻄﻪ ﯼ ﺗﺒﺮﯾﺰ

ﮔﻨﺠﺸﮏِ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﻝ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻢ
ﺑﺮﮔـﺮﺩ ﻭ ﺭﻫـﺎﯾﻢ ﺑﮑﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰ

ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ رها کن ﻋﺴﻞ ﺁﻥ ﺯﻟﻒ ﺳﯿﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺟـﺎﻥ ﻭ ﺩﻟـﻢ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ از بـوی ﺩﻻﻭﯾﺰ

( علی قیصری )
1 29 آذر 13910 187

کانال غزل ها
کانال دوبیتی ها
اینستاگرام
فیسبوک

© کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت متعلق به علی قیصری می باشد

طراح و برنامه نویس سایت : سهراب قیصری