16 تیر 1397

روزی کـــه قنـــاری بـــدهد از تـــو نشانی
آزاد و رهـــــا می شــــوم از دل نگــــرانی

دلتنگـم و در وادی غـــم خـــانه به دوشم
آواره ترینـــم نکــــن ای عشــــق نهــــانی

فرداست که با مضحکه در کــوچه بگویند
مجنـــون متـــواری شده از بخــش روانی

چون ظرف پـر از کاشم و ای کاش نباشی
از دست مــن بی سرو و سامــان عصبانی

در راه پـــــر از فـاصلــه تـاول زده پــایـم
خـواهی تـو مــرا تـا بـــه کجـاهـا بکشانی

شـــاکی نشود آینـــــه از مـــوی سفیـــدم
یعنی نبــوَد در تـــن مــن شـــور جـــوانی

روزی که عسل پـا بــه خیــابان بگـــذاری
بــر پا شود از وسوسه هــا جنـگ جهــانی